Od Xavier'a CD Erin

Ogarniała mnie wszechobecna nuda. Postanowiłem więc odwiedzić Erin, która 4 dni temu miała wypadek. Bywałem u niej codziennie, ale dotychczas spała. Ciekawe czy teraz się obudziła. Wyszedłem z pokoju i skierowałem się do szkolnego "szpitala". Otworzyłem powoli drzwi. Nawet jeśli odzyskała przytomność pewnie śpi. Poza tym inni śpią. Gdy wszedłem do pomieszczenia, zdziwiłem się. Erin siedziała na łóżku.
- To ty - powiedziała cicho.
- Tak, jak widać to ja - powiedziałem zdobywając się na uśmiech.
- Ile leżałam? - zapytała obojętnie.
- Cztery - odpowiedziałem.
Przez twarz dziewczyny przemknął wyraz zdziwienia, ale szybko zniknął.
- Aha - odrzekła.
- No to ja już zostawię cię w spokoju, musisz być yyy... Zmęczona - wymyśliłem na poczekaniu, widząc, że dziewczyna ma mnie trochę dość.
Odwróciłem się szybko i skierowałem w stronę drzwi.

<Erin?>

Od Beck'a CD Madeleine

A to suka. Co ja jej do kurwy zrobiłem, że przyprowadziła ten cały gang.
No, to nie skończy się dobrze. Czterej chłopaków na sterydach na dodatek starszych ode mnie chcą mi wpierdolić za głupie pudełko papierosów. Zajebiście.
Jeden z nich zaczął zmierzać w moją stronę, to był chyba chłopak tej dziewczyny co na mnie na kablowała. Przynajmniej to wywnioskowałem z ich zachowania.
Zaraz za tym pierwszym zaczęli iść kolejni, zacząłem się nieco cofać.
- Czerech na jednego? Macie honor - powiedziałem sarkazmem.
John zaśmiał się. (słyszałem o nim, ale nie jestem pewny czy tak się nazywał).
- Chłopaki, on ma rację. Sam to załatwię - powiedział ściągając bluzę i podwijając długie rękawy swojej bluzki, pokazując mięśnie, i zaciskając pięści.
Tak to ja mogę walczyć. Na pewno mam większe szanse niż z czterema. Nie cofałem się już przednim, wręcz przeciwnie, zacząłem do niego podchodzić. Obok nas ustawili się pozostali. Ludzie z zespołu i osiłki Johna, otaczając nas.
Chciałem zadać pierwszy cios ale John szybko zrobił unik schylając się i z tej pozycji walną mnie pięścią w brzuch. Tak mocno, że aż odepchnął mnie w stronę jego kolegów, którzy zaśmiali się łapiąc mnie i popychając z powrotem w jego kierunku. Poczułem ciecz na ustach, otarłem ją dłonią. To był mały strumyk krwi. Rzuciłem się z powrotem w jego stronę, jednak on zablokował mój cios jedną ręką, a drugą wymierzył mi cios w nos, który również zaczął krwawić. Tym razem jednak się nie cofnąłem i od razu przystąpiłem do ataku. Kopnąłem go w brzuch, ten pod wpływem bólu ugiął się tak, że jego twarz znajdywała się nieopodal mojego kolana i jak tu nie skorzystać z takiej sytuacji? Zatem dokańczając, kopnąłem go w twarz. Trafiłem najmocniej w oko, które zaczęło robić się sine. Uśmiechnąłem się zadowolony, miałem coraz większą nadzieję, że z tego wyrwę. Jednak John zdenerwowany, że w ogóle dałem radę go dotknąć, cofnął się do swoich kumpli mówiąc:
- Nie żyjesz smarku.
Jeden z nich podał mu nóż i zaczął wracać na arenę.
- Co to ma znaczyć?! Miała być czysta walka! - zacząłem, przyznam nieco spanikowany.
- Ta? Nie słyszałem żebyśmy obmawiali zasady walki - uśmiechnął się szyderczo i wymierzył mi cios w brzuch, który zasłoniłem ręką, którą przebił. Ugiąłem się i zacząłem ściskać słoń w miejscu krwawienia. Ten jednak nie zamierzał czekać i zamachnął się po raz kolejny, wbijając mi nóż w udo. Jednak nie zbyt głęboko, bo szybko odskoczyłem.
Płacz nad ranami podczas walki nie wiele da. Muszę walczyć dalej. Puściłem krwawiące miejsca, wziąłem wdech i czekałem skoncentrowany na jego kolejne ciosy. Nie musiałem długo czekać. Lada moment był przy mnie gotowy mnie zabić. Jednak ja kopnąłem go w rękę, w której trzymał nóż, który wypadł i wylądował aż pod stopami dziewczyny. Ten chciał najwyraźniej po niego wrócić. Jednak je wiedząc, że jeśli to mu się uda, to już nie żyje. Zrobiłem coś tak haniebnego i słabego, że aż mi wstyd o tym później mówić. Najzwyczajniej kopnąłem go poniżej pasa.
Ten z bólu uklęk, nie dziwie mu się. Każdy by się ugiął pod tym "zakazanym ciosem". Kiedy taki klęczał postanowiłem go dobić i z pół obrotu kopnąłem go w twarz sprawiając, że ten się przewrócił, ściskając rękami za krocze.
- Ku*wa! Co to miało być?! - darł się w niebo głosy.
- Nie słyszałem żebyśmy obmawiali zasady walki - powiedziałem uśmiechnięty szyderczo.
Jego koledzy mieli ochotę się na mnie rzucić, wtedy to bym już naprawdę nie żył, ale powiedziałem:
- Była umowa. Walczą dwie osoby. Pokonałem go. Chcecie stracić honor dupki?
Zapadła cisza. Uśmiechnąłem się i powiedziałem:
- Tak myślałem.
Wyciągnąłem zwinięte wcześniej pudełko papierosów i zapaliłem jednego. John dalej leżał na ziemi. Zaśmiałem się cicho. Po czym rzuciłem niedopałkę obok jego twarzy i przydeptałem. Czułem się jak zwycięzca, nie ważne jak to zrobiłem byłem zwycięzcą. On też nie grał czysto, no bo proszę, używanie noża do walki wręcz?

<Madeleine?>

Od Aidena Do Kogoś

Był środek nocy. Jak zwykle nieposłuszny Aiden co jakiś czas zwiewał ze swojego łóżka na nocne spacery. Towarzyszył mu jego pół wilk. Przekradł się niebywale cicho wśród Krukonów i zszedł do salonu. Nie było ognia w kominku. A szkoda. Aiden lubił przesiadywać przy nim. tracił wtedy ochotę na wymykanie się. Póki był tam sam ze swoimi myślami, było mu idealnie. Westchnął smętnie i wyszedł. Przekradł się cicho po schodach w dół, uważając by te się nie zbuntowały. Po chwili był już na dziedzińcu. Kilka kolejnych chwil potrzebnych na przejście go i był już poza Hogwartem. Ominął szerokim łukiem chatę Hagrida, by przypadkiem się na niego nie natknąć i poszedł w stronę przeciwną do zakazanego lasu. Całe szczęście, że potrafił się skradać. Lata ze sforą dzikich psów, a teraz pies z wilczą krwią i naturą nauczyły go trochę wilczych zdolności. Można nawet powiedzieć, że sam stał się w pewnym sensie zdziczały i bliższy natury. Oczywiście nie dosłownie. Usiadł pod drzewem, którego jedynymi sąsiadami były krzaki. Tyko skulił się obok niego, równomiernie machając ogonem i mając uszy postawione na sztorc. Aiden odpalił papierosa i zaciągnął się, by po chwili wypuścić obłok dymu. W pewnym momencie, on jak i Tyko w tej samej chwili zwrócili uwagę na cicho łamiącą się gałązkę gdzieś przed nimi oraz czyiś cień. Cień człowieka. Aiden zmarszczył brwi i dyskretnie wyjąć różdżkę, gdy Tylko napuszył się, cicho powarkując. Ktoś ich zauważył, a Aiden modlił się, by nie miał przez tą osobę jakiś kłopotów.

<Ktoś?>

Od Madeleine CD Beck'a

Od kiedy ten chłopak wlazł do sali zaczęło się we mnie gotować. Miałam wrażenie, że lada moment, a wybuchnę. Wtedy albo ktoś oberwie albo coś zostanie zniszczone. Jednak wolałam nie dewastować tej sali. Szczególnie, że mieliśmy tutaj cały sprzęt. Ponownie otworzyłam drzwi.
- Wychodzę. Wrócę za jakiś czas - warknęłam, a chłopaki z zespołu szybko przytaknęli.
Wyszłam z sali, z głośnym odgłosem trzaśnięcia drzwiami. "Wdech. Wydech. Uspokój się." Powtarzałam sobie cały czas w myślach te słowa. Nagle zauważyłam grupkę chłopaków - a może raczej osiłków? - wbiegających na korytarz gdzie przebywałam. Dopiero po chwili rozpoznałam w jednym z nich mojego aktualnego chłopaka - z którym tak na ogół mam zamiar jutro zerwać - Johna. Przybrałam na twarz sztuczny uśmiech i ruszyłam w ich kierunku. Nie zwracając na nic uwagi szybko przywarłam ustami do tych chłopaka. Ten położył ręce na mojej talii. Jednak dość szybko postanowił się odsunąć. Zmarszczyłam brwi i prychnęłam niezadowolona. Co on sobie myśli?!
- Nie widziałaś tutaj może jakiegoś chłopaka? - zapytał zaraz John.
- Może... Zależy co będę miała z udzielenia wam informacji - powiedziałam, uśmiechając się złośliwie.
- Em... Co powiesz na to, że w zamian dam ci kilka butelek piwa, kilka paczek papierosów i... seks? - odpowiedział, a może raczej zapytał, nerwowo trąc dłonią kark.
Zrobiłam zamyśloną minę. Ech... Po chwili w końcu się odezwałam.
- No niech ci będzie... Chociaż mogłeś się bardziej postarać - mruknęłam i przewróciłam oczami. - Tak, widziałam jakiegoś chłopaka, wkurzył mnie na maksa więc mogę cię bardzo chętnie zaprowadzić do niego - dopowiedziałam następnie.
- Spoko, dzięki Mad - powiedział i uśmiechnął się.
John objął mnie ręką w pasie, a ja przybrałam minę niewiniątka. Powoli ruszyliśmy wzdłuż korytarza. Nie minęła minuta, a już staliśmy pod drzwiami sali. Otworzyłam je.
- Patrzcie kto się przypałętał po drodze - powiedział ze złośliwym uśmieszkiem i bardziej wtuliłam się w chłopaka.
Ten pocałował mnie w usta. Widziałam, że dla chłopaków z zespoły nie było to nic nowego. To nie pierwszy raz kiedy go ze mną widzieli. Jednak patrząc na tego intruza... Widziałam zdziwienie i... tak jakby strach? w jego oczach. I dobrze mu tak. Trzeba było nie wparowywać sobie tu od tak. Po chwili odsunęłam się od Johna. Dałam mu wolną rękę. Chłopak powoli zaczął się zbliżać do tego obcego. Na ustach Johna widniał wredny uśmieszek...

<Beck?>

Od Beck'a CD Madeleine

Spacerowałem po szkole z tym okropnym uczuciem głodu nikotynowego. Skończyły mi się fajki, tak samo jak pieniądze za które mogłem je kupić. Więc tak oto kolejną godzinę chodzę bez celu po zamku szukając ratunku, w postaci jakiegoś dzieciaka, który chce przy szpanować i pali papierosy. Takiemu nie ma problemu zabrać kilka szlugów.
Jak na zawołanie w koncie samotnego korytarza stało dziecko. Drugoroczniak. W jednej dłoni trzymał pudełko papierosów, a w drugiej już na wpół wypalonego. Wyglądało to żałośnie ale powstrzymałem się od śmiechu. Podszedłem tylko do chłopca i powiedziałem:
- Ej. Daj mi kilka.
Zmierzył mnie wzrokiem. Patrzyłem na niego z góry, byłem pewny, że bez większych problemów zaraz dostanę to czego oczekuje. Jednak ten dmuchnął mi dymem w twarz i powiedział cwaniacko:
- A co ja caritas?
Uśmiechnąłem się pod nosem i złapałem go za kołnierz podnosząc do swojego poziomu, tak, że zaczął się dusić. Nikogo oprócz nas nie było na korytarzy więc nie krępowałem się trochę go podręczyć.
Chłopczyk dusząc się zaczął mówić:
- Dobra dobra!
Puściłem jego kołnierz, sprawiając, że chłopak upadł na ziemię. Taki cwaniaczek, a już ma łzy w oczach. Sięgnął do swojego pudełka i wyjął dwa papierosy, które mi podał. Zniesmaczony popatrzyłem i szybkim ruchem wziąłem całe pudełko zostawiając mu w ręce tylko te dwa co chciał mi dać.
- Te możesz sobie wziąć - powiedziałem i chciałem odejść.
Chłopczyk niespodziewanie pobiegł w drugą stronę. Myślałem, że nie chciał mieć ze mną nic do czynienia, ale powód był inny. Sprowadził swojego brata z 7 roku, który przyszedł z kolegami.
Widząc jak zaczynają biec w moim kierunku, obliczyłem, że moje szanse są prawie równe 0. Byli tak mocno zbudowani, że przypominali byli.
Zacząłem uciekać. Byłem od nich szybszy. Jednak wpadłem w ślepą uliczkę, popatrzyłem się za siebie jeszcze mnie nie dogonili, ale lada chwila tu będą. Zacząłem szarpać każdą z klamek, jednak wszystkie były zamknięte. Ostatnie w ostatnim momencie się otworzyła, a ja wparowałem do pomieszczenia potrącając przy tym osobę, która mi otworzyła i zamykając za sobą drzwi.
Zacząłem dyszeć:
- Blisko było - powiedziałem rozbawiony.
I dopiero teraz rozejrzałem się po pomieszczeniu, na pierwszy rzut oka rzucili mi się Conor, potem Michael, a na końcu Lucas.
- No elo - powiedziałem w ich stronę. Potem spojrzałem czym aktualnie się zajmują. - Fajnie grajdełka. Nie chce przeszkadzać, ale chwilę tu poczekam? Okey? No i git.
Potem spojrzałem w stronę drzwi gdzie stała poturbowana przez mnie postać. Była to dziewczyna. Podszedłem pewnym krokiem, złapałem jej kruchą dłoń i ucałowałem jak to całowało się damy w średniowieczu. Mówiąc:
- Wybacz mi panienko najście, ale otwierając te drzwi uratowałaś mi dupę. Jestem ci dozgonnie wdzięczny.
Potem oparłem się o ścianę i wyjąłem pudełko papierosów zapalając jednego. Pozostałe osoby w pokoju nie spuszczały ze mnie oka. Gdy w końcu się zaciągnąłem i głód zaczął przemijać powiedziałem patrząc na nich:
- Na co się gapicie? No grajcie dalej.

Madeleine?

Od Erin CD Xavier'a

Nie miałam ochoty na rozmowę z obcym chłopakiem. Z niepewnością przedstawiłam się i poinformowałam go, gdzie należę. Na jego twarzy widniał uśmiech, jakby radość. Ale czemu? Do tego był strasznie miły, co było dosyć podejrzliwe.
"Nie oceniaj po wyglądzie"
Xaviera'a spotkałam zaraz po tym, gdy odbyłam kolejną ważną lekcje z woźnym o tym, aby nie szarpać się z innymi uczniami. Oczywiście to oni miotali mną, ja próbowałam się tylko wyrwać, ale on widział oczywiście odwrotnie. To ja niby nimi rzucałam o ściany, co nie?
"To ty ich sprowokowałaś jak zawsze. To ty jesteś temu winna."
Tym razem niestety nie byłam obecna na lekcji. Miałam dosyć na dzisiaj. Poszłam do Hagrida, aby w czymś pomóc. W czymkolwiek. Wtedy bym miała usprawiedliwienie, dlaczego nie było mnie na lekcji. Już wiele razy to robiłam, a gajowy na szczęście nie pytał jaki jest tego powód. On po prostu świadomie mi pomagał, bez wiedzy dlaczego. Niestety nie ważne jak bardzo mu ufałam, niczego mu nie powiedziałam o swojej przeszłości. Jedynie opowiedziałam mu kłamstwo. Że byłam sierotą, którą zaadoptowała rodzina z Londynu. I tyle. Gdyby cokolwiek się rozniosło po Hogwarcie, wtedy to dla każdego stałabym się zapewne zwykłą dzi*ką. Niczym więcej.
Z Hagridem zazwyczaj mogłam rozmawiać do wieczora, pomagać mu, ale nie dzisiaj. Posiedziałam u niego tylko godzinę. Namówił mnie na pójście na kolejne lekcje, gdyż on sam musiał wyjechać do Rzymu na parę dni. Nie ukrywając lekkiego smutku, wróciłam do szkoły. Akurat na lekcję latania.
Podstawy mieliśmy już za sobą. Czwarte roczniki latały normalnie, pod dozorem pani Hooch. Nic więcej, nie licząc wyścigu. Dzisiaj cała klasa miała się ścigać, a najlepsi zostaną wyróżnieni. Czym? Nie wiadomo. Dobrymi ocenami? Możliwe.
Po zajęciu swoich miejsc na starcie, nauczycielka stanęła przed nami.
- Tylko bez żadnych nieczystych zagrań - po tych słowach, po kilku sekundach nastąpił gwizd i każdy na miotle wzleciał w górę. Ja także. Oraz ten chłopak, którego spotkałam niedawno. Stał z tyłu, a ja z przodu. Nie patrzyłam na niego, tylko od razu świsnęłam nad głową Hooch i jak wszyscy inni zaczęłam lecieć w stronę muru. Miały być trzy okrążenia całego Hogwartu. Leciałam jak najszybciej, byłam w pierwszej piątce. Umożliwiała mi to także miotła, która należała do tych najlepszych.
Pierwsze kółko. Dalej jestem w pierwszej piątce.
Drugie kółko. Dwóch mnie wyprzedziło, ale po jakimś czasie to ja wyprzedziłam trzech.
Trzecie kółko. Byłam trzecia i zbliżałam się do samego początku. I nagle coś zakręciło moją miotłą.
Przy moście zaczęłam się kręcić.
- Nie wychylaj się pizd* - usłyszałam tylko śmiech oraz świst wiatru, który gwizdał mi w uszach, gdy to z pierwszych miejsc, wylądowałam na ostatnie. I w sumie już nie leciałam. Tylko kręciłam się wzdłuż własnej osi, by po chwili upaść na moście. Miotła wyleciała gdzieś za mostem, a ja sama uderzyłam o ścianę głową.
Ciemność.
Martwa ciemność. Cisza.
I nagle światło, które mnie oślepiło.
Ból głowy.
Znajdowałam się w łóżku szpitalnym, a głowę miałam zabandażowaną. Czułam jak mi pulsuje. Pamiętałam wszystko bardzo dobrze. Gdy tylko zaczęłam się kręcić i tracić kontrolę nad własną miotłą, usłyszałam śmiech dziewczyny. Ale nie wiem której. W sumie to nie było ważne. Moje wylądowanie na moście i za pewnie połamanie się miotły uznają za wypadek. Że za szybko leciała i nie uważałam. I że jestem sama temu winna. Usiadłam na łóżku i się rozejrzałam. Nie było tu nikogo, nawet pielęgniarki. Spojrzałam na zegar, dochodził właśnie ranek i wszyscy się dopiero budzili. Nie wiem ile byłam nieprzytomna, zapewne tylko dzień lub dwa. Nogi położyłam na ziemi, po czym wstałam. Złapałam się za szufladę i po chwili usłyszałam, jak drzwi się otwierają, pomału, jakby ten ktoś uważał, że ja dalej śpię i nie chciał mnie obudzić. Myślałam, że to była pielęgniarka. Ale kroki były jakby cięższe. Gdy się odwróciłam, siadając z powrotem na łóżko, gdyż dłużej nie mogłam ustać, zobaczyłam tego brązowowłosego chłopaka.
- To ty.

<Xavier?>

Od Hayden

Jak zawsze kręciłam się po bibliotece, strasznie ciągnęło mnie do Ksiąg Zakazanych, ale jeszcze nie odważyłam się po nie sięgnąć. Usiadłam najbliżej tego działu i chwyciłam pierwszą lepszą książkę o Transmutacji, zanurzona w lekturze nie zwracałam uwagi na nikogo, a przyznaję dziś był tu spory tłum. Poczekałam jednak aż wszyscy wyjdą i zostanie sama Irma, kobieta zazwyczaj tylko siedziała przy swoim biurku i nie ruszała się z miejsca, ale ostrożności nigdy za wiele. Rozejrzałam się znad książki i ku mojemu szczęściu zostałyśmy same, zamknęłam i zostawiłam książkę na stole, a potem bezszelestnie wślizgnęłam się do pożądanego działu. Przejechałam dłonią po grzbietach ksiąg, bardzo chciałam przeczytać wszystkie, ale nie wiedziałam, które czasem nie są głośne albo nie będą chciały odgryźć mi ręki. Usiadłam po turecku przy którymś rzędzie i wciągnęłam powoli opasłe tomiszcze, tytuł był zamazany, ale i tak korciło mnie żeby to otworzyć, odwróciłam jednak książkę i spojrzałam na jej tył, wszystko było zapisane w nieznanym mi jeszcze języku, więc nici z przeczytania czegokolwiek. Zastygłam nagle, gdy nade mną rozległo się nieznaczne chrząknięcie. Cała zesztywniałam i szczerze mówiąc, nawet ja w tym momencie nie byłam pewna jak się zachować, jednakże po chwili opanowałam się i odłożyłam książkę na miejsce, a potem wstałam uspakajając oddech, odwróciłam się na pięcie i stanęłam twarzą w twarz z jakimś chłopakiem, było tu dość ciemno i nie udało mi się dostrzec z jakiego jest domu, nie odezwałam się jednak pierwsza, czekałam na jego krok.

Jakiś chłopak?