Od Aidena CD William'a

Tyko długo warczał na tą postać. Jakie było moje zdziwnienie gdy nagle zmieniła się w wilka. Podeszła do nas, a ja cierpliwie czekałem, zaarakowałbym tylko gdyby się na mnie rzuciła. Jeszcze bardziej zamurowało mnie, gdy po chwili Tyko się uspokoił. Ja też musiałem. On dałby się za mnie zabić, ale jak twierdzi, że jesteśmy bezpieczni, to tak właśnie było. Obserwowałem cierpliwie jak animag podchodzi i mnie wącha. Odskoczyłam jak oparzony gdy wyrwał mi z ręki różdżkę.
- Co ty sobie wyobrażasz?! - warknąłem na niego, a Tyko siedział cicho zbulwersowany.
Patrzyłem jak znów wilk przemienia się w człowieka. Miałem szansę się mu przyjrzeć.
- Jesteś Krukonem! I to jeszcze z mojego rocznika. Ale zacząłeś uczęszczać dopiero teraz. William, tak? - zmarszczyłem brwi na niego. - Czemu się na mnie rzucasz w środku nocy? - mruknąłem lekko zirytowany, zaciągając się papierosem i siadając bardziej zrealizowany.
Tyko zaczął go obwąchiwać i zrobił tą samą sztuczkę co on. Zabrał mu moją różdżkę i oddał, a ja ją schowałem. Tyko po chwili otarł się o chłopaka paskiem i zamachał ogonem
- Nie pytaj skąd Cię znam. Możesz mnie nie kojarzyć. Jestem raczej niezauważalny. Ale dużo obserwuję i słucham, a o nowych się mówi - powiedziałem spokojnie, odgarniając lekko dość długie włosy z twarzy. - Czemu się szwędasz po nocy? - spytałem. On mógłby mnie spytać o to samo. Tyko zobaczył fretkę na jego ramieniu i dotknął ją nosem bez żadnego strachu. Przyglądałem się swojemu przyjacielowi w zamyśleniu. Ten chłopak był pierwszym człowiekiem poza mną, którego Tyko lubi. Może to wina tego, że jest animagiem?

<William?>

Od Aidena Do Kogoś

Był środek nocy. Jak zwykle nieposłuszny Aiden co jakiś czas zwiewał ze swojego łóżka na nocne spacery. Towarzyszył mu jego pół wilk. Przekradł się niebywale cicho wśród Krukonów i zszedł do salonu. Nie było ognia w kominku. A szkoda. Aiden lubił przesiadywać przy nim. tracił wtedy ochotę na wymykanie się. Póki był tam sam ze swoimi myślami, było mu idealnie. Westchnął smętnie i wyszedł. Przekradł się cicho po schodach w dół, uważając by te się nie zbuntowały. Po chwili był już na dziedzińcu. Kilka kolejnych chwil potrzebnych na przejście go i był już poza Hogwartem. Ominął szerokim łukiem chatę Hagrida, by przypadkiem się na niego nie natknąć i poszedł w stronę przeciwną do zakazanego lasu. Całe szczęście, że potrafił się skradać. Lata ze sforą dzikich psów, a teraz pies z wilczą krwią i naturą nauczyły go trochę wilczych zdolności. Można nawet powiedzieć, że sam stał się w pewnym sensie zdziczały i bliższy natury. Oczywiście nie dosłownie. Usiadł pod drzewem, którego jedynymi sąsiadami były krzaki. Tyko skulił się obok niego, równomiernie machając ogonem i mając uszy postawione na sztorc. Aiden odpalił papierosa i zaciągnął się, by po chwili wypuścić obłok dymu. W pewnym momencie, on jak i Tyko w tej samej chwili zwrócili uwagę na cicho łamiącą się gałązkę gdzieś przed nimi oraz czyiś cień. Cień człowieka. Aiden zmarszczył brwi i dyskretnie wyjąć różdżkę, gdy Tylko napuszył się, cicho powarkując. Ktoś ich zauważył, a Aiden modlił się, by nie miał przez tą osobę jakiś kłopotów.

<Ktoś?>