Od Madeleine Do Kogoś

Siedziałam na fotelu w pokoju wspólnym Slytherinu. Stolik, który zazwyczaj stał na środku teraz znajdował się przy moich nogach. W mych rękach spoczywała gitara. Co chwilę puszczałam ją aby pochylić się i zapisać na kartce nuty, jak i słowa. Właśnie była w trakcie kończenia najnowszej piosenki. Jednak miałam problem z końcówką. Słowa były gotowe jednak za nic nie pasowała mi żadna z melodii, które dotychczas zagrałam. W końcu po około piętnastu minutach męczenia się dałam radę. Odnalazłam te idealne nuty. Uśmiechnęłam się pod nosem. W jedną rękę chwyciłam gitarę, a w drugą kartki z zapiskami. Powolnym krokiem udałam się do swojego pokoju. Niestety mimo, że moja matka często się wykłócała z dyrekcją nie dała rady załatwić mi własnego pokoju i musiałam go dzielić z jakimiś dwoma dziewczynami. Jeszcze nigdy się do nich nie odezwałam i nie miałam najmniejszego zamiaru to zmieniać. Jedyne co wiem to to, że nazywają się Astrid i Octavia... a może Olivia? Nieważne... Nie obchodzą mnie one. Weszłam do pokoju. Drzwi za mną zamknęły się z hukiem, a ja ruszyłam w stronę mego łóżka nie obdarzając dziewczyn nawet spojrzeniem. Schowałam gitarę do futerału, zrobiłam kilka kopi moich zapisków i wyszłam z nimi z pomieszczenia. Od razu skierowałam się do pokoju, w którym najprawdopodobniej znajdowali się chłopcy. Reszta zespołu. Ci to mieli szczęście, bo mieli wspólny pokój. Dlatego często przybywałam u nich. Bez pukania wparowałam do pomieszczenia. Zastałam tam trzech chłopaków zajętych tak bardzo rozmową, że nawet mnie nie zauważyli.
- Oj... Nie wiedziałam, że chłopcy także siadają sobie w kółeczkach i plotkują... Czyżbyście rozmawiali o tym jak gorący jest jakiś aktor jak większość dziewczynek? - zapytałam drwiąco.
Conor, Michael i Lucas momentalnie odwrócili się w moją stronę. Uśmiechnęłam się do nich niewinnie. Jednak po chwili wybuchłam śmiechem. Chłopcy westchnęli.
- Dobra, koniec tej zabawy. Mam nową piosenkę. Czas ją przećwiczyć - powiedziałam tylko i odwróciłam się na pięcie.
Nawet nie musiałam sprawdzać czy idą za mną. Wystarczyło mi to, że słyszałam ogromny hałas jaki wywołali swoim wstawaniem i pójściem w mym kierunku. Po chwili usłyszałam ciche "ku*wa". Ech... Pewnie nasz Conor niezdara znowu się wywalił.
~*~
W końcu znaleźliśmy się na odpowiednim korytarzu. Nikt tutaj nie wchodził i dobrze. Od razu skierowałam się do sali znajdującej się na samym końcu. Tylko nasz zespół miał do niej klucze. Nawet ten zgorzkniały woźny nie miał tutaj dostępu. Uśmiechnęłam się szyderczo na wspomnienie, kiedy Filch oskarżał nas o kradzież klucza do tej sali i zaprowadził do dyrektora. Tyle, że oczywiście profesor Green powiedział, że sam je nam dał. Mina woźnego była wtedy boska, zrobił się cały czerwony i jak najprędzej wyszedł z gabinetu, a my wybuchliśmy momentalnie. Te początki były najlepsze. Westchnęłam wchodząc do sali. Mieliśmy tam już cały sprzęt. Od razu usiadłam na jednym z foteli i zabrałam moją gitarę. Conor usiadł przy perkusji. Michael natomiast przy klawiszach, a Lucas tak jak ja zabrał gitarę. Szybko rozdałam wszystkim kopię nowej piosenki. Wzięłam głęboki wdech. Po chwili rozległ się głośny krzyk Conora "Raz. Dwa. Trzy." i zaczęliśmy.

Po chwili zaczęłam śpiewać...

Love that once hung on the wall
Used to mean something
But now it means nothing
The echoes are gone in the hall
But I still remember
The pain of December

Oh  there isn't one thing left you could say
I'm sorry it's too late

I'm breaking free from these memories
Gotta let it go, just let it go
I've said goodbye set it all on fire
Gotta let it go, just let it go ooo ooo

W tym momencie zaczął śpiewać Lucas. Nie zdarzało się to często, jednak widocznie tym razem się zdecydował zanim zdążyliśmy w ogóle go o to zapytać.

You came back to find I was gone
And that place is empty
Like the hole that was left in me
Like we were nothing at all
It's not what you meant to me
I thought we were meant to be

Oh, there isn't one thing left you could say
I'm sorry is too late

Ponownie ja zaczęłam śpiewać...

I'm breaking free from these memories
Gotta let it go, just let it go
I've said goodbye...

Momentalnie przerwałam śpiewać. Dlaczego? Usłyszałam jak ktoś się szarpie z drzwiami, które po naszym wejściu zamknęłam na klucz. Westchnęłam, przewróciłam oczami i podeszłam do drzwi. Pewnie to znowu ten zgorzkniały woźny, który do tej pory uparcie próbuje nad udowodnić, że ukradliśmy klucze od tej sali. Otworzyłam drzwi pomieszczenia. Nawet nie patrząc na osobę za nimi powiedziałam:
- Filch. Ile razy mamy się z tobą kłócić?! Przecież dobrze wiesz, że nie ukradliśmy tego klucza - warknęłam i spojrzałam przed siebie.
Jakie było moje zdziwienie kiedy nie zobaczyłam za drzwiami Woźnego...

<Ktoś?>

Od Pasco CD Aris

Nie mogłem usnąć. Nie mogłam, a raczej nie chciałem. Chciałem wymknąć się z Hogwartu do Zakazanego Lasu. Dlaczego akurat tam? Proste jak drut. Bo był zakazany. Przez zamknięte okno wpadał do mojego pokoju blask księżyca. Na korytarzu słychać było kroki, to pewnie woźny. Uchyliłem drzwi. Zobaczyłem jak się oddala. Wyszedłem i cho zamknąłem drzwi. Ruszyłem biegiem przez korytarz, uważając by odgłos moich kroków nie dotarł do uszu Argusa Filch'a, woźnego.
- Stój! - usłyszałem komendę wypowiedzianą cichym, ale stanowczym i srogim głosem.
Stanąłem jak wryty i obróciłem się powoli. Ktoś mógł by stwierdzić, że posłuchałem, ale moja reakcja to jedynie wynik zaskoczenia. Woźny powoli obracał się, aż w końcu jego wzrok padł na mnie.
- Caspianie Langdom - zaczął.
Ale ja go nie słuchałem i zacząłem uciekać. Pewnie pomylił mnie z moim bratem. Ten dureń nieźle naprzykrzał się pracownikom Hogwartu. Szczególnie woźnemu. Raz z jednej ze zbroi stojących wzdłuż korytarz wziął maczugę i rąbnął go w głowę. Marzyłem, aby to zrobić, ale w przeciwieństwie do niego nie chciałem zostać wylany. Po skończeniu nauki będzie czas na moje ulubione zajęcie i lanie innych. Po kilku minutach przystanąłem by odsapnąć. Nagle zza zbroi wyszła dziewczyna.
- Kim jesteś? - syknąłem. - Nic ci nie jest? - dodałem spoglądając na jej rękę.
Dziewczyna przyłożyła palec do ust i odeszła.
- Wracaj tutaj! - Argus Filch już mnie doganiał. - No już, moja maleńka, szukaj, jeśli znajdziemy tego chłopaka....
Dziewczyna zaczęła biec. Jeszcze woźny ją usłyszy. Wciągnąłem ją za zbroję obok mnie.
- Cicho - syknąłem jej do ucha. - Nie krzycz, proszę - dodałem.
Czekałem jeszcze chwilę. Usłyszałem kroki i wściekłe sapanie Filch'a, które przybliżają się, a później oddalają. Najwyraźniej woźny nas nie zauważył i pobiegł dalej.
- Nie pytaj, dlaczego on mnie goni i co tutaj robiłem o tej porze, z resztą ty też mogłabyś się tłumaczyć - zwróciłem się do dziewczyny puszczając ją.
<Aris?>

Od Aris Do Pasco

Aris leżała na swoim łóżku wpatrując się nieobecnym wzrokiem w biały sufit, chociaż i tak nie mogła dostrzec jego barwy. W pokoju panował półmrok, przez niewielkie okno do środka dostawał się srebrzysty blask księżyca, a w powietrzu unosił się niebieski płomień, od którego biło ciepłem. Aris co jakiś czas sięgała do niego ręką, by poczuć przyjemne ciepło na wierzchu dłoni. Po jej lewym przedramieniu ciekły strużki gęstej mazi, choć właściwiej, cieczy o szkarłatnej barwie. Kilka kropel splamiło pościel, jednak Aris niespecjalnie się tym przejęła, w zasadzie to nawet nie dostrzegła owego faktu. Wreszcie drgnęła nieznacznie, po czym zerwała się do siadu i obrzuciła spojrzeniem pomieszczenie. Mimo ogólnego zmęczenia nie mogła zamknąć oczu choćby na chwilę, bała się, że znowu zaatakują ją te koszmary, w dodatku zbliżała się pełnia, co sprzyjało ogólnemu pobudzeniu i bardzo trudno było jej teraz utrzymać na wodzy swoje emocje. Wstała i prawie podbiegła do okna, od razu je otwierając i wychylając się tak, że po chwili praktycznie wisiała już głową do dołu. Zimny podmuch wiatru rozbudził ją; chwila i Aris już całkowicie się rozbudziła. Pewnie wskoczyła na parapet, nie myśląc o tym, że strasznie jej zimno. W końcu była tylko w krótkich spodenkach od piżamy i szarym podkoszulku z wielkim różowym królikiem. Z parapetu szybko przeniosła bose stopy na gzyms, który nie był specjalnie szeroki, ale też nie na tyle wąski, by dziewczyna, szczególnie tak mała i szczupła jak Aris, nie zdołała się na nim zmieścić. Nie trzymała się ściany, tylko wsparła się na niej jednym bokiem, a drugą rękę wyciągnęła w bok, by utrzymać równowagę. Na początku szła powoli, rozważnie stawiała stopy, by przypadkiem nie ześlizgnąć się z tej niezbyt bezpiecznej ścieżki i nie upaść. Jednak już chwilę potem zapomniała o zdrowym rozsądku i przyspieszyła, zaczynając biec. Nie zmęczyła się, czując w sobie tylko dziką ekscytację. Chciała tylko biec i biec, rozentuzjazmowana tym zajęciem. W końcu dostrzegła gdzieś okno, które okazało się być uchylone. Popchnięta ciekawością wślizgnęła się do środka. A jej oczy zalśniły złotym blasku księżyca, kiedy oglądała korytarz na który trafiła. Był on prawie całkiem pusty, nie licząc kilku pochrapujących cicho obrazów i starej, zardzewiałej zbroi. Nie wiedziała gdzie jest, przez sześć lat myślała, że zdążyła już dobrze poznać zamek, jednakże prawda okazał się być całkiem inna. W tym momencie blondynka była trochę zdezorientowana, ale czuła równie wielką, jeżeli nie większą, ekscytację. zdecydowanie coś w jej głowie podpowiadało, by jak najszybciej wróciła do pokoju, ale odgoniła te myśli kręcąc energicznie głową.
Nagle usłyszała czyjeś ciche kroki. Schowała się za zbroją, bojąc się, że przyłapie ją jakiś nauczyciel, ale nie, to nie był nauczyciel. Kiedy się zbliżył można było rozpoznać w nim ucznia, nie tylko po posturze, jego zapach był specyficzny, jednak bardzo przyjemny. Blade światełko zapalone na końcu różdżki rzucało nikłe światło na twarz młodego chłopaka. Aris nie widziała w nim zagrożenia, więc powoli wyłoniła się zza zbroi, stając z nim twarzą w twarz. On wzdrygną się nieznacznie, choć od razu przywrócił się do poprzedniego stanu i przytknął dziewczynie do gardła różdżkę.
- Kim jesteś? - syknął. Jego głos był zachrypnięty, zupełnie jakby był chory, albo jakby dopiero co się obudził. - Nic ci nie jest? - dodał, dostrzegając jej zakrwawioną rękę.
Aris obrzuciła go tylko swoim, teraz złocistym od ekscytacji, spojrzeniem i przyłożyła palec do ust, w geście uciszającym. A potem, cóż... potem jak gdyby nigdy nic odeszła...
Nie zdążyła zbytnio oddalić się. Usłyszała czyjś krzyk, przeraźliwy i charczący.
- Wracaj tutaj! - Argus Filch był niebezpiecznie blisko. Słychać było jego głośne sapanie i chrapliwy oddech. Najwyraźniej biegł. - No już, moja maleńka, szukaj, jeśli znajdziemy tego chłopaka...
Aris stanęła jak wryta, zaskoczona tym co właśnie miało miejsce. Dopiero po chwili zrozumiała, że musi stąd jak najszybciej uciec. Zawróciła na pięcie i puściła się pędem przed siebie. Znów poczuła w żyłach adrenalinę, ale w tym momencie wyklinała siebie w duchu, za jej głupie pomysły. Nagle poczuła jak czyjaś dłoń zaciska się na jej zakrwawionym nadgarstku i ciągnie ją w jakiś ciemny kąt. Druga natomiast przytknięta była do jej ust, by powstrzymać krzyk, który i tak uwiązł w gardle. Ktoś mocno przyciągnął ją do siebie, jedną ręką obejmując mocno w talii, natomiast wolną dłonią nadal zatykano Aris usta, co strasznie utrudniało jej oddychanie. Znów poczuła ten przyjemny zapach... to ten chłopak, którego przed chwilą spotkała.
- Ciii - wysyczał jej wprost o ucha, co przyprawiło dziewczynę o ciarki. - Nie krzycz, proszę cię.
"Dlaczego miałabym krzyczeć, przecież się ciebie nie boję" pomyślała Aris "Tylko czemu mnie tu wciągnąłeś, dlaczego ratujesz mnie przed woźnym".
Chłopak powoli zdjął dłoń z ust blondynki, jednakże nie puścił jej. Obróciła się, by zobaczyć twarz swojego, bądź co bądź, bohatera. Tym teraz był dla niej ten chłopak, mógł ją przecież zostawić. Nie dostrzegła jej jednak, bo byli teraz chyba w najciemniejszym kącie Hogwartu.
- Nie pytaj, dlaczego on mnie goni i co tutaj robiłem o tej porze, z resztą ty też mogłabyś się tłumaczyć - włączył mu się słowotok, a blondynka stwierdziła, że to najpewniej z nerwów.
Dlaczego miałabym o to pytać? - pomyślała.
Słysząc z oddali kroki Filch'a, delikatnie przytknęła palec do ust chłopaka.

Pasco, dokończysz >w<

"Magica in unoquoque nostrum."

Imię i Nazwisko: Pasco Langdom
Pseudonimy: Long, Paso
Płeć: Mężczyzna
Wiek: 18 lat
Rok: 7
Data urodzenia: 12 VII
Pochodzenie: Kornwalia
Status Krwi: Półkrwi
Dom: Slytherin
Różdżka: Włos z ogona testrala, Cis, 10 cali, giętka
Miotła: Świetlista Smuga
Patronus: Duża łania ~klik~
Głos: Dawid Podsiadło
Aparycja: Pasco to krótkowłosy blondyn. Ma niebieskie oczy w kolorze morskich fal. Jest dosyć wysoki bo ma aż 187 cm wzrostu. Jest umięśniony i posiada tzw. sześciopak. Ma brzoskwiniową cerę, wrażliwą. Często jego skóra nabiera lekko brązowy kolor przez opalanie. Bardzo dba o to by na jego twarzy nie pojawił się zarost.
Charakter: Po jego głowie często kołatają się erotyczne myśli. Przy nowo poznanych osobach stara się nie pokazywać tego, że jest zboczony. Spragniony uprawiania seksu. Dopóki nie pozna kobiety swojego życia będzie kochał się ze wszystkimi. Jest sprytny i przebiegły. Po braniu narkotyków jego psychika się osłabiła i łatwo go wkurzyć. Zawzięcie dąży do celu. Jest gotów skrzywdzić osoby, które staną mu na drodze. Potrafi wymyślić rozwiązania wielu sytuacji lecz niestety często ryzykowne, nieprzyzwoite itp..
Zainteresowania: Interesuje się wszelkimi seksownymi kobietami. Uwielbia w wolnych chwilkach myśleć erotycznie.
Historia: Urodził się w Kornwalii, w małej wsi nad morzem. W wieku 11 lat przeprowadził się do Norwegi. Gdy był na to gotowy rodzice wysłali go do Instytutu Magii Durmstrang. Po roku mieszkania przeprowadzili się na nowo do Kornwalii. Wtedy jego rodzice wysłali go do Hogwartu.
Rodzina:
Matka ~Alice Langdom~
Ojciec ~Conor Langdom~
Zauroczenie: ---
Partner: ---
Orientacja: Bi
Towarzysz: ---
Inne: Kiedy kończy jeden rok nauki w Hogwarcie i wraca do domu, zaczyna palić, pić i brać.
Autor: Azor [H]

Od Xaviera Do Erin

Szedłem korytarzem. Mundurek był niewygodny. Najbardziej krawat. Choć nosiłem go 3 lata nadal się nie przyzwyczaiłem. Teraz numerologia. Najbardziej nielubiany przedmiot ze wszystkich. Tym bardziej, że nie przepadałem za nauczycielką tego przedmiotu, Septima Vector. Za nią również nie przepadam. Pogrążony w rozpaczy szedłem pod salę. Nagle wpadłem na jakąś dziewczynę.
- Przepraszam - mówiłem pośpiesznie. - Jestem Xavier.
- Ja jestem Erin. Należę do Ravenclawu - odpowiedziała z niechęcią.
- Pewnie dlatego cię kojarzyłem. Uwierz, nie jestem zbyt kontaktowy, a widocznie nie nadarzyła się wcześniej okazja by cię poznać - gadałem. - Skąd jesteś? Ja z Australii, z Wyspy Hamiltona.
- Z Londynu - odparła krótko.
- Muszę już lecieć na lekcję numerologii. No to do zobaczenia. Jeszcze raz przepraszam - mówiłem prędko.
- Pa - rzuciła i poszła w swoją stronę.
Musiałem się jej pozbyć bo w głowie mi się już mieszało od jej piękna. Spojrzałem na zegar. Za chwilę lekcja.

<Erin?>

"All monsters are Human"

Imię i Nazwisko: Hayden Quinn
Pseudonim: Denny
Płeć: Kobieta
Wiek: 17 lat (w tym dwa lata uczyła się w Ameryce)
Rok: 7 rok
Data urodzenia: 18.06
Pochodzenie: Stany Zjednoczone
Status Krwi: Czysta Krew
Dom: Slytherin
Różdżka: Heban, Łza Cerbera, 11½cala
Miotła: Błyskawica
Patronus: Dziewczyna jest niezwykle uzdolniona w tego typu sprawach, więc stosunkowo szybko opanowała zaklęcie Patronusa, bo aż na 2 roku. Jej patronusem jest... Dementor ~klik~  . Tak, dobrze słyszycie, to co broni ją przed Dementorami jest ich eteryczną i dobrą wersją.
Głos: Christina Perri
Aparycja: Hayden ma długie, rude włosy, które układają się w delikatne fale. Jest jedną z nielicznych, którzy posiadają zielone oczy. Cerę ma bladą, bez żadnej skazy czy znaków szczególnych. Pełne zaróżowione usta dodają jej uroku. Posiadaczka niezwykle kobiecego ciała, lekko umięśnionego. Często można ją zobaczyć w kolorach ciemnych, maskujących, typu czerń, ciemna zieleń, a nawet czasem moro. Najczęściej nosi bluzki w kolorze zielonkawym do przed ramienia, a na to narzuconą czarną kurtkę, do tego jeansy w ciemnym odcieniu szarego i buty do kostek sznurowane.
Charakter: Charakteryzuje się spokojem, jakim emanuje niezależnie od sytuacji. Jest osobą inteligentną i ambitną, nie rzuca słów na wiatr. Kieruje się własnymi przekonaniami, ale potrafi się dostosować. Gdy już coś mówi jest elokwentna i jej odpowiedzi są wyczerpujące, oczytane. Cechuje ją kokieteria i optymizm. Posiada specyficzny rodzaj humoru. Hayden jest osobą charyzmatyczną, przyciągającą uwagę swoją wiedzą i umiejętnościami. Organizacja to u niej podstawa, woli być przygotowana na różne okoliczności, posiada duszę wojownika, więc można wywnioskować, iż jest wytrwała i czasem impulsywna. Bywa czasem sceptyczna i ironiczna. Od czasu do czasu nadużywa sarkazmu i lubuje się w ironii. Żyje wyczerpująco, spełnia swoje marzenia i do nich dąży.
Zainteresowania: Hayden ma różne zainteresowania, jest zawsze zaczytana. Interesuje się nauką, co za tym idzie, dużo czyta, na rozmaite tematy. Lubuje się w zielarstwie, ONMZ, OPCM, Quidditchem, lataniem na miotle, transmutacją i przed wszystkim eliksirami. Jest znakomitą uczennicą.
Historia: Hayden pochodzi z arystokratycznej rodziny z długą historią. Jej rodzina niegdyś sprzymierzona z Voldemortem lub jak ktoś woli Tym Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać, posiada Mroczne Znaki, ~klik~. To wcale nie oznacza, że Quinnowie są źli (no może troszeczkę, ale zostali nawróceni), zaprzyjaźnieni z większością innych ważnych rodów. Dziewczyna do Hogwartu trafiła całkiem przypadkiem, bo jej szkołę zniszczono, a była no cóż, prestiżowa, więc dziewczyna zdecydowała, że przeprowadzi się do Anglii i tam będzie kontynuować szkołę. Pierwszy rok był dla niej trudny, bo miała zaledwie 12 lat i była masę kilometrów od swojego domu, od rodziców i od wszystkiego co znała dotychczas. Pokochała Hogwart, ale to nie zmienia faktu, iż ludzi nie.
Rodzina:
| Matka - Mabel King ~kilk~ |
| Ojciec - Jack Quinn ~klik~ |
Zauroczenie: ---
Partner: ---
Orientacja: Heteroseksualna
Towarzysz: Crused
Inne: 
| Mnemonistka |
| Łuczniczka |
| Jeździ konno |
| Lingwistka |
| Biega |
| Ma duszę wojowniczki |
| Jest ścigającą w drużynie Slytherinu |
Autor: Lol1908 [H] lupus1908@gmail.com [mail]
Inne zdjęcia:

"Veritas de Santare"

Imię i Nazwisko: Gabriel Van Alen
Pseudonimy: Frost lun Alen
Płeć: Mężczyzna
Wiek: 18 lat
Rok: 7
Data Urodzenia: 22.10
Pochodzenie: Kanada
Status Krwi: Czysta Krew
Dom: Slytherin
Różdżka: Heban, Łza Cerbera, 11½ cala odpowiednio giętka.
Miotła: Błyskawica
Patronus: Gabriel zawsze miał smykałkę do zaklęć, dlatego też to zaklęcie nie przyniosło mu problemu, cielesnego patronusa wyczarował już w wieku 14 lat. Jego patronusem jest Smok. ~klik~
Głos: Christian Collins
Aparycja: Gabriel jest brunetem, którego oczy są zmiennego kolru, raz ma niebieskie, raz szare, a raz zielone. Ma delikatną kwadratową twarz z nieskazitelną bladą cerą. Jego usta kontrastują z cerą. Mierzy 180 cm i ma umięścione ciało. Preferuje raczej trampki albo buty do kostek. Ubiera się zazwyczaj w luźne bluzy i czarne rurki, zgodnie z nurtem mody. W lewym uchu ma kolczyk.

Charakter: Charakteryzuje się szarmancją i kokieterią. Zazwyczaj spokojny i rozważny, ale zdarza się i tak, że ma swoje odchyły i bywa sarkastyczny, był wychowywany na gentlemana i tak też się odnosi, jest precyzyjny i stanowczy, do wszystkiego podchodzi ze stoickim spokojem. Z reguły optymistyczny, wierny swoim przekonaniom, ale także można o nim powiedzieć, że jest przezorny i ufa tylko sobie. Właściwie podchodzi do życie, a mianowicie nie ogranicza się, jest wszechstronny, z lekka buntowniczy, aczkolwiek potrafi w porę odsunąć. Jest niezwykle charyzmatyczny.
Egzystuje według swoich zasad, a ustanowione w Hogwarcie tylko toleruje. Potrafi być asertywny. Gdy mu na czymś lub kimś mocno zależy potrafi być zaborczy, ale stara się to tłumić. Swoją drogą jest dość wrażliwy, wierny i opiekuńczy. Idealistyczny, ma dość niezależny sposób bycia.
Zainteresowania: Gabriel ma typowo ścisły umysł, łatwo się uczy i dużo czyta. Potrafi strzelać z łuku, a to za sobą ciągnie hobby zwane łucznictwem. Ma też smykałkę do języków, dotychczas opanował biegle języki takie jak: Francuski, Hiszpański i Polski, a także łacinę, która przydaje się w zaklęciach.
Historia: Gabriel pochodzi z arystokratycznej rodziny, która wymaga od niego sporego zaangażowania w życie szkoły i odpowiednich stopni. Państwo Van Alen przede wszystkim cenią sobie czystość krwi. Rosemarie i Lucas Van Alec są znanymi śmierciożercami, aczkolwiek zostali nawróceni, a co za tym idzie ich męski potomek posiada mroczny znak. Gabriel sam wybrał szkołę, do której chce uczęszczać mimo, że jest kilometry od domu, nie żałuje swojego wyboru. Rodzice zgłosili go do Hogwartu, a gdy tylko otrzymał list z potwierdzeniem przyjęciem do szkoły czym prędzej przysłano do Anglii i tak rozpoczęła się jego przygoda w Hogwarcie.
Rodzina: 
| Schuyler Van Alen - siostra ~klik~ |
| Lucas Van Alen - ojciec ~klik~ |
| Rosemarie Van Alec ~klik~ |
Zauroczenie: Nie.
Partner: Nie.
Orientacja: Heteroseksualna - Heteroseksualny
Towarzysz: Corvus
Inne: 
| Szukający w drużynie Slytherinu |
| Ma ogromną siłę woli |
| Kinestetyk |
| Posiada dwie z Insygni: Pelerynę niewidkę i kamień wskrzeszenia |
| Mnemonista |
| Medytuje |
| Animag: Biały wilk ~klik~ |
Autor: Lol1908 [H] lupus1908@gmail.com [mail]
Inne zdjęcia: