Od Beck'a CD Katfrin

Cóż za ciekawa osóbka. Pewnie miała rację z tą całą postawą, wstyd mi było tych moich nieudanych ciosów, ale przez ten cholerny ból głowy z trudem odpalałem papierosa, co dopiero się biłem. Laska miała szczęście, że trafiła na taki dzień i tyle. Nie no, żaden ze mnie babski bokser. Nie zrobiłbym jej tak naprawdę krzywdy chyba, że mocno by przesadziła. Mogła bardziej uważać na słowa, ale słowa "pedał" wypowiedziane z jej ust było wypowiedziane jak wymuszona obelga, a nie jak stwierdzenie. Dlatego też dałem spokój.
Wiedzę, że harda sztuka mi się trafiła. Gdy zaczęła odchodzić powiedziałem biorąc papierosa do buzi:
- Beck.
Ta odwróciła się zdziwiona.
- Co?
Uśmiechnąłem się.
- Jestem Beck - powtórzyłem.
- I co chcesz za to medal? - odpowiedziała obojętnie.
Zaśmiałem się pod nosem. Rozmowa dobiegła końca. Poszła. Ciekawe ile razy jeszcze przyjdzie mi się z nią spotkać. Na pewno była uczennicą naszej szkoły. Zapowiadała się ciekawa nowa relacja.

***

Jakieś dwie godziny później łaskawie zjawiłem się w szkole, ponieważ w lesie nie spotkałem więcej nikogo ciekawego i wypaliłem całą paczkę papierosów. Więc nie miałem nic lepszego do roboty niż zjawić się w szkole. Na korytarzu zobaczyłem słodziutką niską blondynkę, nie widziałem jej wcześniej. Była nowa. Figurę miała jak trzeba, na twarz też nie można narzekać. Poprawiłem włosy i ruszyłem w jej kierunku. Korytarz był pusty. Tylko ja, ona i jakieś dwa kujony na ławce. Gdy już byłem obok niej stanąłem przed nią opierając się o ścianę.
- Nie widziałem cię tu wcześniej aniołku - powiedziałem cicho uśmiechając się.
Dziewczyna zarumieniła się. Była niższa ode mnie.
- Jestem  tu od niedawna - powiedziała nieśmiało.
- To powiem ci, że masz wielkie szczęście, znam najciekawsze miejsca w tym zamku, jeśli tylko zechcesz z chęcią ci je pokażę - powiedziałem spokojnie biorąc ją pod rękę.
Nie mogło się skończyć inaczej niż tym, że zacząłem oprowadzać ją po zamku, coraz bardziej bajerując. Nie wyglądała na "trudną". Jeszcze dziś będzie moja.
Zaledwie godzina rozmowy, a ona już kleiła się do mnie lepiej niż rzep psiego ogona.
- O, wa tutaj moje ulubione miejsce - pokazałem palcem jedną z tysiąca komnat. - Wszyscy myślą, że drzwi są zatrzaśnięte i nikt tu nie wchodzi.
Otworzyłem drzwi i razem weszliśmy do środka. Widać było, że do tej komnaty na prawdę nie wchodzi za wiele osób, pajęczyny i kurz. Ale w czym to przeszkadza gdy jesteśmy sami?
Usiadłem na starym krześle, a ta bez wahania usiadła mi okrakiem na kolanach, nie wstydziła się nawet tego, że ma krótką spódniczkę. Zaczęliśmy się całować, a ja jeździłem ręką po jej ciele już chcąc zacząć ją rozbierać gdy nagle drzwi do komnaty otworzyły się. Dziewczyna szybko zeskoczyła mi z kolan i poprawiła ubranie, a ja skierowałem zdenerwowany wzrok w stronę drzwi. Przecież nikt od wieków tu nie zaglądał. Przeżyłem tu mnóstwo takich sytuacji i nigdy nikogo tu nie było. Dlaczego właśnie teraz?
W drzwiach pojawiła się ta sama dziewczyna co rano i uśmiechnęła się szyderczo. Zacząłem pośpiesznie ścierać ręką z ust szminkę, która został na moich wargach przy pocałunku.

Katfrin?

Od Katfrin CD Beck'a

Dźwięk uderzających obcasów o podłogę, dziewczyna nic nie widziała, pogrążona była w słuchaniu muzyki. Szła przez środek ulicy nie zwracając na nikogo uwagi, ona była tu najważniejsza. Tylko nie wiedziała, że to dziś ma zginąć, to ten dzień... jutro rodzice dowiedzą się o jej śmierci, będą płakać i przechodzić żałobę. Jednak ona sobie na to zasłużyła, mimo woli w moich oczach pojawiła się iskierka szczęścia, którą ujrzałam przechodząc przez ulice w szybie czarnego samochodu. Podążyłam za jeśli dobrze usłyszałam Dekką. Była to blondynka o zielonych jak trawa oczach i zgrabnej figurze, jednak na jej nodze była wielka blizna. Przechodziła od kostki aż do kolana, dziewczyna nie zasłoniła ją, sukienka sięgała jej jedynie do ud. Dziewczyna odwróciła się nagle i zaczęła rozglądać po ulicy, zdziwiłam się, jednak nie mogłam tego po sobie poznać. Przeszłam obok niej bez zainteresowania, a jej wzrok utkwił w moich plecach, nie odwracałam się, nie mogłam sprawić iż będzie myślała, że się nią przejmuje. Skręciłam w prawo do jakiegoś sklepu monopolowego, tam weszłam i krążyłam między półkami nadal mając na oku dziewczynę, która teraz też weszła do sklepu. Czyli wilk stał się owieczką... zajebi*cie! Zakręciłam się pomiędzy półkami z alkoholem i bez słowa wyszłam. Musiałam znaleźć tego zleceniodawcę, pier*olony... nie przyjmuje takich zleceń. Potem są sam problemy, mogą ci coś zrobić bo wiedzą, że to ty, mogą zniszczyć ci zlecenia, zabić moją matkę.

~*~*~*~*~*~

Weszłam do swojego pokoju, a Darkling wyszedł mi na spotkanie, schyliłam się i zatopiłam dłoń w jego futrze drapiąc go lekko za uchem co uwielbiał. Zaszczekał, a ja położyłam palec na ustach dając mu znak by był cicho. Podeszłam do czarnej szafy z moimi ubraniami, wybrałam czarny strój do ćwiczeń i poszłam się przebrać. Musiałam albo pobiegać albo poćwiczyć, wolałam obydwa, postanowiłam iż nie pójdę na pierwsze zajęcia... a może odpuszczę sobie je całkowicie? Postanowiłam nad tym pomyśleć, a teraz wyjść z budynku i pobiegać na rozgrzewkę. Darkling jak zawsze biegł za mną. Pewnie po drodze coś upoluje  i znając życie kawałek surowego mięsa przyniesie mi do pokoju. Westchnęłam ale postanowiłam nie zatrzymywać psa, który już kierował się w stronę lasu. Iskierki szczęścia w moich oczach pojawiły się z pierwszymi wolnymi krokami, które w kilka sekund zamieniły się w bieg. Uwielbiałam to uczucie zmęczenia, ale i energii, która buzuje w tobie i każe ci biec dalej jednak mięśnie zakazują ci tego, wtedy decyzje podejmujesz ty. Czy chcesz poczuć ten charakterystyczny ból, który będzie na kilka dni, a potem zmieni się w małą ilość mięśni, a może przestaniesz i wrócisz? Ja zdecydowanie wolałam opcję pierwszą, brakowało mi jedynie muzyki dudniącej w uszach. Starałam utrzymać równe tempo i nie zwalniać ani nie przyspieszać jednak było to trudne, a wręcz niewykonalne. Mięśnie odmawiały posłuszeństwa jednak w tej dyskusji nie miały szans na wygraną kiedy przyspieszyłam bieg. Darklind węszył pomiędzy drzewami ale pilnował się mnie albo pilnował mnie. W końcu coś znalazł i już biegł w kierunku zachodnim, jeszcze chwilę miałam go w zasięgu wzroku, a kiedy znikł za gąszczem krzaków, drzew i traw skupiłam się na mięśniach, które coraz bardziej pulsowały prosząc o odpoczynek. Zwykle go nie udzielam, ale gdy usłyszałam czyjeś ustałam i zastanowiłam się co zrobić. Hm... mądry plan czy ten głupi i dziwny? Zastanowiłam się chwilę i już wiedziałam, że mądry plan nie wygra. Zaczęłam się zbliżać do osoby, która właśnie usiadła pod drzewem, na które postanowiłam wejść. Nie zajęła mi o długo gdyż gałęzie drzewa obok były bardzo blisko, weszłam więc na nie  i postanowiłam zaryzykować. Powoli kroczyłam po cienkiej, a jednak mocnej gałęzi prowadzącej mnie do odpowiedzi na moje pytanie?... kto to?
- Nareszcie - usłyszałam, to jednak chyba był uczeń. I właśnie zrozumiałam jaka jestem głupia. Mogłam wyjść normalnie, a gdyby był to nauczyciel mogłam powiedzieć, że się zgubiłam bo Darkling zaczął uciekać do lasu. No tak... jednak były dwa mądrzejsze plany. Wyjrzałam zza liści tak by zobaczyć kto to, uczeń... stwierdziłam a wtedy on spojrzał w górę. Był zdziwiony gdy mnie zobaczył, postanowiłam zejść na ziemie. Kiedy już to zrobiłam chłopak wstał i opierał się o drzewo obok paląc kolejnego papierosa, dym drażnił mój zmysł węchu jednak postanowiłam na to nie zwracać uwagi.
- Co tam robiłaś? - zapytał i spojrzał na mnie, a ja uniosłam jedną brew. Czy on naprawdę myślał, że mu to powiem? Śmieszne...
- Nie twój interes - rzekłam i odwróciłam się do niego chcąc iść dalej biegać jednak zatrzymał mnie jego głos.
- Kim jesteś? - zapytał, a ja zaśmiałam się, usłyszałam jak ktoś, a raczej coś się do nas zbliża. Darkling trzymał w zębach królika, jego pysk był cały w czerwonej cieczy, a ja uśmiechnęłam się mimo woli do zwierzęcia, które do mnie podeszło. Uklękłam, a ten położył zdobycz na zmieni chcąc polizać moją dłoń, zostawiając na niej ślinę z krwią królika.
- Różnie mnie nazywali, ale mam za dużo imion by taka osoba jak ty mogła je zapamiętać. Katfrin wystarczy - odpowiedziałam na pytanie chłopaka i pogłaskałam psa, ten jednak po chwili odszedł ode mnie i zaczął jeść swoją zdobycz. Podniosłam się i odwróciłam do chłopaka.
- Jesteś blisko wody i jaskiń, słychać więc wyraźnie twoje kroki gdy idziesz, nie mów do siebie, a najlepiej choć na polany - poradziłam mu, a on zaśmiał się sarkastycznie.
- Co ty o tym wiesz? - zapytał, a teraz ja się zaśmiałam.
- Dużo więcej niż ty pedale - uśmiech zszedł z jego twarzy, zgasił papierosa i rzucił go na trawę. Odbił się od drzewa i ruszył w moim kierunku zły. Myślał, że się boje? Był w błędzie, dużym błędzie.
- Nie jestem pedałem - powiedział już wściekły.
- Tak? A mi na niego wyglądasz - wzruszyłam ramionami, a on zamachnął się w moim kierunki pięścią. Z łatwością zrobiłam unik, a ten szybko przyjął trochę nie udaną pozycję do walki.
- Czyżby nasz pedzio interesował się boksem? - zadrwiła z niego, a on uśmiechnął się jakby myślał, że zagnał mnie w kozi róg.
- Było nie zadzierać... - rzekł, a ja nie wytrzymałam i wybuchłam śmiechem. Chłopak wydawał się być zdziwiony moim zachowaniem, może bo śmiech był szczery.
- Dobry żart... - otarłam niewidzialną łezkę - a teraz zawodowy bokserze stoisz w złej pozycji, prawa noga powinna być bardziej do przodu niż lewa, w lekkim rozkroku i lekko na nogach. Pięści do gardy chroniąc swoją twarz, teraz ochraniasz szyje - powiedziałam, a ten wydawał się jeszcze bardziej zdziwiony.
- Skąd to wiesz? - zapytał.
- Zadajesz za dużo pytań, ale na to ci odpowiem. Walczę już kilka lat, jestem w tym dobra - rzekłam i odwróciłam się od niego. Darkling już zjadł swojego królika więc mogliśmy wracać. Ruszyliśmy w kierunku zamku.

Besk? XD

Od Beck'a Do Kogoś

Ranek. Czyli najbardziej znienawidzona pora dnia. Zazwyczaj zaczyna się dźwiękiem budzika, którego tak wszyscy nienawidzimy. I potwornym bólem głowy, który oznajmia nam jak dużo wczoraj wypiliśmy.

Leniwie i bez pośpiechu wstałem z łóżka, i złapałem się za głowę. Takiego kaca nie miałem od dawna. Spojrzałem na moje łóżko szukając drugiej osoby, na szczęście nikogo nie było. Nie chciało by mi się teraz bawić w czułe słówka. Poszedłem do łazienki, ogarnąłem twarz, szybki prysznic i takie tam podstawowe czynności. Spojrzałem na zegarek Bez problemu mogłem bez spóźnienia stawić się na zajęcia, ale w takim stanie nie ma po co tam iść. Naszła mnie ta okropna ochota na papierosa. Jednak wiedziałem, że jeśli zapalę tutaj zaraz dostanę po głowie. Postanowiłem ten dzień spędzić poza granicami Hogwartu. Tak więc gdy byłem gotowy niepostrzeżenie i w dosyć krótkim czasie znalazłem się w lesie niedaleko szkoły. Usiadłem pod drzewem i wyciągnąłem z kieszeni pudełko papierosów.

- Nareszcie - burknąłem sam do siebie. I odpaliłem pierwszego zachwycając się jego smakiem, i wydmuchując z buzi ułożone z dymu kółka.

Rozejrzałem się po okolicy. Bardzo rzadko ktoś tu przychodzi, dlatego też miałem pewność, że nikt mnie tu nie znajdzie. Ale nagle usłyszałem szelest. Spojrzałem w górę, kierując wzrok na koronę drzewa pod którym siedziałem. Spostrzegłem postać siedzącą na gałęzi. Czyżby kolejna osóbka, która zdecydowała się na wagary w środku tygodnia?

Ktosiu? :>

"Zanim powiesz, że świat jest zły - przyjrzyj się sobie"

Imię i Nazwisko: Xavier Quintrell
Pseudonim: Nazywaj go jak chcesz...
Płeć: Facet
Wiek: 14 lat
Rok: 4
Data urodzenia: 7 lipca
Pochodzenie: Australia
Status Krwi: Czysta Krew
Dom: Ravenclaw
Różdżka: Łuska Syreny, Wiśnia, 8 cali, nieelastyczna
Miotła: Australian Alyabout 50
Patronus: Jastrząb, trochę większy od zwykłego.
Głos: Avicii
Aparycja: Xavier ma kasztanowe włosy. Jest dosyć niski, bo ma 158 cm wzrostu. Chciał zrobić sobie tatuaż, ale gdy przypadkowo wydało się rodzice mu nie pozwolili. Ma brązowe, a raczej piwne oczy. W prawym uchu ma dziurką po wyjętym kolczyku. Jego włosy sięgają do brody. Na jego twarzy często gości szeroki uśmiech. Paznokcie ma postrzępione, bo ma nawyk obgryzania ich. Gdy biega, lekko utyka na prawą nogę, ale to i tak przyciąga uwagę. Wracając do tatuaży, ma za uchem wytatuowaną literę "X". To jedynie co udało mu się ukryć przed rodzicami.
Charakter: Jego głowa jest wciąż pełna pomysłów. Niestety czasem okazuje się, że nie są zbyt mądre. Jest tolerancyjny. Zaczyna wytykać komuś wady, dopiero wtedy gdy ktoś zrobi to samo. Jest kontaktowy i łatwo zrównuje sobie przyjaciół, zarówno wśród zwierząt, jak i ludzi. Jest mądry i inteligenty. Gdy uważa na lekcjach, a zdarza się to często, nie musi powtarzać tego samego jeszcze raz, bo wszystko umie. Ma poczucie humoru. Na jego twarzy nieustannie gości serdeczny uśmiech.
Zainteresowania: Kocha czytać. Ponadto interesuje się wszelką florą i fauną.
Historia: Urodził się w Sydney, w Australii, na farmie strusiów. Jego rodzice, mimo, że byli czarodziejami nie interesowali się zbytnio magią, woleli... strusie. On nie podzielał pasji rodziców. Po długim namawianiu zdecydowali, że wyślą syna do Hogwartu. Został przyjęty i tak oto znajduje się w tej szkole dla czarodziejów.
Rodzina: Mark i Maria Quintrell - Rodzice
Zauroczenie: ---
Partner: ---
Orientacja: Heterosksualna
Towarzysz: ---
Inne: ---
Autor: Azor [H]

"Remember beauty is inside"

Imię i Nazwisko: Dziewczę to nosi jakże szlachetne imię, Debbra. Jej nazwisko jest równie szlachetne, a brzmi ono Cadwallader.
Pseudonimy: Nie lubi kiedy mówi się do niej po nazwisku. Głównie dlatego, że jest ono długaśne. Toleruje zaś skróty od nazwiska nie inne niż Cal, Cad, Walder, Adlla. Gdy powie się do niej Wall to przechlapane, choć jest to skrót od nazwiska, ale oznacza ścianę. Co do imienia specjalnie nie ma pseudonimów. Jedynie Debby oraz Deb. Ewentualnie Domicela co za łaciny znaczy poskramiać, oswajać, a Debbra ma rękę do zwierząt.
Płeć: Płeć tak zwana piękna. Jeśli ktoś nie wie co to oznacza to wyjaśnię. Call jest kobietą.
Wiek: Debbie przeżyła już trzynaście wiosen.
Rok: Deb jest obecnie na trzecim roku nauki. Dwa lata uczęszczała do Akademii Magii Beauxbatons.
Data urodzenia: Urodziła się 12 maja. W tym dniu są obchodzone imieniny Domiceli więc jej matka uważa, że stąd ma taką rękę do zwierząt. Przypomnę, że po łacinie Domo oznacza poskramiać, oswajać.
Pochodzenie: Jest Walijką. Co prawda jej matka jest Rosjanką, a ojciec Peruwiańczykiem, ale Deb urodziła się i 9 lat mieszkała na terenie Walii, a dokładniej Halfway na obrzeżach Brecon Beacons National Park.
Status Krwi: To czarownica czystej krwi. Pomimo to nie lubi się tym chwalić. Unika pytać o to. Nie chodzi o to, że się wstydzi, ale że może popsuć sobie relacje z innymi. Boi się, że uznają to za przechwałki.
Dom: Tiara przydziału wahała się pomiędzy Ravenclaw, a Hufflepuff. Jej rodzice byli w Gryffindorze, ale Call nie pasowała tam, a zresztą sama nie chciała tam być. Ostatecznie Deb przydzielono do Hufflepuff. Jej to pasowało.
Różdżka: Różdżka jej ma rdzeń z pióra pegaza. Została wykonana z drewna wiązu. Ta 7 calowa różdżka jest dosyć giętka, ale nie sposób ją złamać.
Miotła: Jej miotłą jest Świetlista Smuga. Choć nie jest tak bardzo szybka jak Zmiatacze lub Komety, to jest bardzo elastyczna. Miotły tego rodzaju osiągają dobre wyniki w quidditchu, a Deb gra w drużynie Hufflepuff'u na pozycji obrońcy.
Patronus: Matka starała się ją nauczyć. Po wielu próbach Deb zdołała wyczarować ledwie małą ok. 2 calową kulę biało-niebieskiego światła. Ma nadzieję, że w Hogwarcie zdoła się nauczyć wyczarowywać swojego patronusa.
Głos: Katy Perry
Aparycja: Debbra jest dosyć wysoka, bo ma aż sto sześćdziesiąt jeden centymetrów wzrostu. Posiada jasnobrązowe włosy opadające falami na jej ramiona. Ma dosyć duże, błękitne oczy. Nogi jej są stosunkowo długie. Lubi nosić krótkie stroje co według niej pasuje do jej urody. Ma cerę ani bladą ani ciemną. Posiada ciemne brwi w delikatnym łuku. Zazwyczaj inni mówią jej, że jest ładna choć ona średnio w to wierzy.
Charakter: Walder jest uprzejma i lojalna. Głowę ma zawsze pełną pomysłów. Jest dokładna, niekiedy wręcz pedantyczna. Charakteryzuje się pracowitością. Jest cierpliwa, by wytrącić ją z równowagi trzeba mieć talent. Łatwo się zaprzyjaźnia, niezależnie od wyglądu, upodobać itp. Szybko się przywiązuje, a jeśli już się z nią zaprzyjaźnić, to nie zostawi cię po byle czym. Nie kłamie w zwykłych sytuacjach, ale jeśli będzie chodzić o coś poważniejszego nie wyda przyjaciela, chyba, że zrobi coś złego.
Zainteresowania: Kocha konie i świetnie na nich jeździ. Lubi też rysować.
Historia: Debbra urodziła się w Walii. Kochała bardzo swoich rodziców. Lecz niestety gdy dziewczyna miała dziewięć lat jej ojciec zmarł na białaczkę. Samotna matka nie dawała sobie rady z wychowaniem córki. Kiedy więc Deb skończyłam jedenaście lat przeprowadziła się do Francji, do bardziej opłacalnej pracy i wysłała córkę do Akademii Magii Beauxbatons. Gdy firma, w której pracowała jej matka, zbankrutowała, przeprowadzili się do Wlii i wysłali Cad do Hogwartu. Dziewczyna miała wtedy 13 lat.
Rodzina: Kristina i John Cadwallader - rodzice
Zauroczenie: ---
Partner: Brak
Orientacja: Heteroseksualna, choć nawet płeć przeciwna średnio ją ochodzi.
Towarzysz: Fire
Inne: Jej ulubione zespoły to Sabaton i Van canto, a piosenki Purple Heart i Uprising (Sabaton) | Umie świetnie jeździć konno.
Autor: julka20502 [H]
Inne Zdjęcia:

"Z uśmiechem idź przez świat, nigdy się nie poddawaj, nawet jeśli brak ci czasem sił."

Imię i Nazwisko: Susan Astrid Gomez
Pseudonim: Kukiełka, możesz mnie tak nazywać, mam taką ksywkę od dawna.
Płeć: Kobieta
Wiek: 14 lat
Rok: 3
Data Urodzenia: 19 czerwca
Pochodzenie: Jest z Albanii.
Status Krwi: Susan jest czarownicą pełnej, czystej krwi.
Dom: Ravenclaw
Różdżka: Drzewo - Cyprys | Rdzeń - Pancerz Kikimory | Dość sztywna. | Idealna dla osób z dużym potencjałem inteligencji. | Mierzy 10 cali.
Miotła: Niedawno dostała od Swojej Babci w prezencie miotłę modelu, Świetlista Smuga. Na pewno gdy tylko zapisze się do drużyny Ravenclaw quidditcha to zasiądzie na modelu tej miotły.
Patronus: Orzeł
Głos: Selena Gomez
Aparycja: Ma 164 cm wzrostu. Nie jest za wysoka. Ma długie, kręcone, blond włosy i zielone oczy. Często chodzi w płaszczu, choć można ją spotkać w dżinsach i zwykłej bluzie z długim rękawem. Lubi wygodnie się ubrać, najlepiej w dresy, często też, nosi trampki w kolorze zielonym. Nosi krótkie szorty. Ludzie krytykują ją za to, że są za krótkie. Na ramionach ma tatuaże z gwiazdą, które wykonała sama. Nosi bransoletki, które jej zdanie chronią przed niebezpieczeństwem. Waży 50 kilo, czasem jednak chciałaby ważyć więcej niż waży teraz. Ma dosyć długie ramiona, co pewnie wykorzysta gdy dojdzie do drużyny quidditcha. Jest osobą umięśnioną, która dużo ćwiczy przez bieganie, medytację i jogę. Na kolanie ma jeszcze jeden tatuaż w kształcie Smoka, który ma ją chronić gdy jest w niebezpieczeństwie. Na nodze ma tatuaż smoka, który płonie żywym ogniem ostrzegając przed zagrożeniem.
Charakter: Jest osobą upartą, która zawsze przystaje przy swoim. Czasami się myli, ale nigdy się do tego nie przyzna, nawet jeśli inni ją krytykują. Jej kolejną cechą jest to, że jest władcza. Nigdy nie daje się kierować innym osobom, w grupie zawsze woli rządzić. Następną cechą jest jej odwaga. Nauczyła się jej w dzieciństwie. Potrafi poświęcić swoje życie w obronie uczciwych, niewinnych ludzi. Od małego była też bardzo inteligentną dziewczyną, lubiącą się uczyć nowych zaklęć i eliksirów. Kreatywność odziedziczyła po matce, która wpiła jej pracowitość, dzięki czemu pomagała swojej babce. No i jest bardzo uczciwa. Nigdy nie zawiedzie osób w potrzebie. Zawsze pomoże gdy komuś przydarzy się nieszczęście, pomoże wyjść z kłopotów.
Zainteresowania: Bardzo lubi czytać książki z gatunku kryminału. Czyta dużo i często. Czasami książki przyrodnicze o drzewach i roślinach. Gdy tylko może przebywa na powietrzu medytując i wdychając powietrze. Uwielbia kontakt z przyrodą. Oprócz tego pisze teksty piosenek i komponuje własne utwory.
Historia: Zanim trafiła do Hogwartu mieszkała w Albanii z matką Laurą, którą zabili źli czarodzieje. Miała wtedy 9 lat. Po śmierci mamy dziewczyną zajęła się babka. To właśnie ona wychowała Susan i posłała do Hogwartu. Gdy dziewczyna mieszkała z babcią pomagała jej w codziennych obowiązkach. Gotowała obiady, sprzątała i zajmowała się praniem. Pewnej nocy babcia stwierdziła, że Susan ma umiejętności zielarskie oraz umie przyrządzać eliksiry. Chcąc żeby nie straciła umiejętności, zaczęła szkolić ją najpierw z książek, a potem w praktyce, a że dziewczyna była inteligentna to nauka szła doskonale. Potem trafiła do szkoły magii w Hogwarcie.
Rodzina: Matka - Laura (nie żyje), Babcia Seleste
Zauroczenie: ---
Partner: Brak
Orientacja: Heteroseksualna, interesują ją płeć przeciwna...
Towarzysz: Azumi
Inne: Pisze dużo wierszy. | Pali Marihuanę. | Boi się samotności. | Nie znosi aroganckich ludzi i przechwalania się. Doprowadza ją to do szału. | Lubi dużo śpiewać oraz tańczyć przy muzyce.
Autor: ❋Alexia25 ❋

"Kocham śmierć, bo tylko ona na mnie czeka"

Imię i Nazwisko: Erin Hirata
Pseudonim: Nie ma, nazywaj ją jak chcesz.
Płeć: Kobieta
Wiek: 14 lat
Rok: 4 rok
Data Urodzenia: 19 luty
Pochodzenie: Londyn
Status Krwi: Mugolak
Dom: Ravenclaw
Różdżka: Drzewo: Hikora | Rdzeń: Włos z ogona testrala | Właściwości magiczne: Znakomita do ochrony | Długość: 8½ cali
Miotła: Błyskawica
Patronus: Feniks
Głos: Christina Perri 
Aparycja: Zacznijmy od tego, że Erin to niska dziewczyna (budowa po matce, około 1,60), bardzo chuda. Mało je z powodu problemów finansowych. Na nadgarstku ma tatuaż, który został jej zrobiony podczas porwania. Nadal nie wie po co. Jej włosy są proste i należy do brunetek. Często je rozpuszcza. Jej oczy są piwne, nawet trochę ciemniejsze, bo prawie nie widać tęczówki. Pomimo, że jest chuda, ma duży biust po matce oraz miednicę. Jest zgrabna. Słaba fizycznie, jednak nie psychicznie. Przestrzega zasad ubioru w szkole, jednak woli nosić luźne bluzki i spodenki. Nie nosi spódnic ani sukienek. Nie nosi także żadnych świecidełek lub czegoś w tym stylu, jedynie srebrne małe kolczyki. Nie maluje się. Jej skóra jest blada oraz gładka. Ma owalną twarz i średniej wielkości, blade usta.

Charakter: Jej największą, najbardziej widoczną i chyba główną cechą jest nieśmiałość. Nie odzywa się, jedynie słucha i odpowiada na pytania. Dzięki temu jest świetną słuchaczką i bardzo łatwo jest ją czymś zainteresować, gdyż jej dzieciństwo nie było jakieś... dziecinne? Ciekawe? Normalne? Jakoś tak. Ale co do tej nieśmiałości... na początku odrzuca od siebie bardzo wiele osób, gdyż nie wielu, praktycznie nie liczni wytrzymują jej ciszę, która może się ciągnąć wiekami. Erin uwielbia ciszę i spokój, a do tego wszystkiemu się przysłuchiwać. Co ciekawe, jest bardzo wścibska, ale ukrywa tą cechę. Dzięki dobremu słuchowi, potrafi się przysłuchiwać najcichszym rozmowom. Oczywiście informacje zostawia dla siebie i używa ich tylko w konieczności. Pozory mylą, dlatego nie zdziwcie się, ale ta dziewczyna jest bardzo mściwa, jednak strachliwa. Tak. Gdyby to było możliwe, zamordowała by wszystkich ludzi na świecie, którzy jej coś zrobili. Niestety boi się konsekwencji. Dlatego rzadko kiedy na kimś się mści, ale gdy już to robi, to na prawdę porządnie i to tak, żeby ta osoba nie miała życia. I to czasem dosłownie. Nie śmieje się i nie uśmiecha, a jeśli to już robi, to nieświadomie. Nie ma pojęcia, kiedy ostatnio się szczerze uśmiechnęła. Gdy już to robi nie wie o tym, a to tylko dlatego, że to już jej zwyczaj. Tak. Ma w zwyczaju uśmiechnąć się miło do kogoś, jednak nigdy szczerze. Pomimo, że jest nieśmiała i strachliwa, nie da sobie wejść na głowę i sobą pomiatać. Potrafi się postawić i gdy chodzi o dobro kogoś słabszego, albo co gorsza, o jej dobro, nie boi się powiedzieć tego co myśli. Jest bardzo honorowa i nie potrafi patrzeć na zło, jakie istnieje wokół, gdy ona sama może coś zdziałać i pomóc. Jednak to nie usuwa rzeczy, że boi się konsekwencji. Owszem, boi się, ale gdy już robi to, co powinna zrobić, nie myśli o tym. Nie jest ani miła, ani chamska czy obojętna. Po prostu jest nieśmiała. Wielu ludzi nie może odróżnić, co czuje w danej chwili, prócz strachu czy nieśmiałości. Jest do tego szczera do bólu. Wali prosto z mostu i ceni ludzi szczerych. Do tego jest nieźle rąbnięta. Potrafi sobie wszystko wyobrazić i opisać. Bardzo to jej w życiu pomaga. Nie potrafi nawiązać z kimś rozmowy, więc bardzo trudno jest jej nawiązać jakiekolwiek znajomości. Lubi być sama, bo wtedy jest sobą, a są cechy, których nigdy by nie chciała ukazać... Pomimo  tych wszystkich pozorów, Erin jest dosyć ciekawą osóbką, a w jej głowie jest milion myśli. Nikt jej nie zrozumie, gdyż ona sama siebie jeszcze do końca  nie rozgryzła.

Zainteresowania: Jest molem książkowym i nie pogardzi żadną, nie zależnie od gatunku literackiego. Uwielbia przyrodę i świetnie zna się na roślinach, jak i zwierzętach. Ogółem dziewczyna ma bardzo mało zainteresować, albo można o nich powiedzieć w ciągu jednej sekundy, gdyż nie są one za ciekawe. Uwielbia stare legendy.

Historia: Urodzona została w domu w Londynie. Urodziła się wraz z bratem i siostrą bliźniakami. Miała także dwóch starszych braci. Zaraz po narodzinach, matka zmarła z powodu raka (wszyscy się dziwili, jak to możliwe, że narodziła). Niestety poród był wczesny i siostra zmarła, a brat urodził się bez wątroby i jednego płuca oraz z chorobą serca. Ojciec nie chciał, aby się męczył, więc odłączyli go od sztucznego oddychania i zmarł. Ona miała wszystkie narządy potrzebne do życia, jednak nie miała zmysłu węchu, nie widziała na jedno oko i ma słabe kości. Od małego była rehabilitowana, aby w przyszłości dobrze funkcjonować. Gdy miała 7 lat, jednego brata zastrzelono, a drugiego powieszono na jej oczach. Po tej śmierci, została porwana na cały rok, gdzie się nią po prostu bawili. Gdy udało jej się uciec i znalazła ojca wyprowadzali się z różnych miast i chodziła do różnych szkół, aby uniknąć śmierci. Cudem uniknęła utonięcia i od tamtej pory boi się wejść do wody, aby popływać. Potem jej ojciec został zepchnięty na tory, a ona uciekła mając zaledwie 10 lat. Po tym zdarzeniu dowiedziała się, dlaczego to ją spotyka. Jej ojciec po prostu zabił rodzinę nieodpowiedniego mężczyzny, który teraz się zemści i nie spocznie póki wszystkich nie zabije. Zabrali ją do psychiatryka, bo nikt jej nie uwierzył, że ktoś chce ją zabić. Mając 11 lat uciekła z psychiatryka. Potem zamieszkała w jakiejś bogatej rodzinie, gdzie dostała list z Hogwartu...

Rodzina: Każdy zmarł na swój sposób.

Zauroczenie: ---

Partner: Kto zechce mugolaka po psychicznych przejściach?

Orientacja: Heteroseksualna

Towarzysz: Płomykówka - Lyod

Inne: Jest wychudła | Nie umie grać na żadnym instrumencie | Nie umie jeździć na łyżwach, ani wrotkach | Umie śpiewać, ale tego nie lubi, kocha za to tańczyć | Lubi stare i spokojne piosenki oraz tego co wpadnie w ucho | Nienawidzi rapu i metalu | Ma wiele ulubionych zespołów czy wykonawców | Boi się wystąpień publicznych | Lbi czytać książki | Ma klaustrofobię | Boi się spojrzeć w lustro, bo myśli, że ktoś jest po drugiej stronie i ją obserwuje | Nienawidzi czyjegoś dotyku na swoim ciele | Dogaduje się ze zwierzętami choć nie rozumie ich mowy | W rzeczywistości jest radosną dziewczyną, jednak się pogubiła

Autor: Dangerous. [H]