Od Debbry Do Beck'a

Szłam powoli szkolnym korytarzem. Stawiałam niepewnie kroki. Miałam wrażenie, że wszyscy się na mnie gapią. Było to pewnie tylko moje wrażenie. Pierwszy dzień  w nowej szkole był dla mnie nie lada stresem. Pewnie właśnie przez niego czułam, że wszyscy wlepiają we mnie wzrok. Nie wiedziałam gdzie co jest. Nie spotkałam jeszcze nikogo z trzeciego roku, więc nie miałam z kim gadać. Usiadłam na ławce. Naprzeciwko mnie wisiała tablica korkowa. Wywieszony był na niej plan lekcji. Patrzyłam na niego tępym wzrokiem. Zadzwonił dzwonek. Nie wiedziałam gdzie miałam iść, bo z rozpiski zajęć nie zrozumiałam nic. Wszyscy rozeszli się do klas. Na korytarzu zostałam tylko ja. Nagle usłyszałam kroki. W moją stronę szedł wysoki chłopak, na oko w wieku szesnastu, siedemnastu lat. Wlepiłam w niego wzrok. Szedł w moim kierunku. Wydawało się, że mnie minie, ale zatrzymał się obok.
- A ty nie na lekcjach? - zapytał.

<Beck?>

Od Erin CD Christian'a

Zaraz po powrocie do domu, chciałam zapomnieć o tym spotkaniu. Chłopak nie przypadł mi do gustu, miał podobny wzrok do tamtych. Jego dotyk tworzył u mnie dreszcze, nie spodobała mi się taka bliskość. A z tym pocałunkiem w policzek przesadził. Przez niego nie mogłam spać całą noc, gdyż koszmary powróciły. Tym razem ze zdwojoną siłą, ukazując każdy szczegół tamtych tortur. Nie chciałam go więcej spotykać, modliłam się, aby to był tylko sen. Ale nie był i następnego dnia, znowu go zobaczyłam. Znowu poczułam tę straszną bliskość, jego dotyk jak i przesłodzone słowa.
Słowo „księżniczka” krążyło mi po głowie. To było straszne, gdy się tak do mnie zwracał. Oni także nie marnowali słów i gdy byłam spokojna, nazywali mnie jak chłopak, księżniczka. Czasami dochodziło jakiegoś słowo laleczka, albo żuczek. Ale przeważnie to słyszałam tylko wyzwiska, typu dzi*ka czy suk*. Echo powstałe w moim umyśle nie dawało mi spokoju. Gdy stałam w progu, a chłopak jakby nigdy nic mówił to, co miał powiedzieć, zaczęłam się zastanawiać, czy nie jest on niebezpieczny. No bo w końcu nie będę uciekać przez cały Hogwart z rękoma wymachującymi ku górze i krzycząc w niebogłosy. Chociaż była temu bardzo bliska, tak jak on ciągle trzyma się mojego ciała. To takie przerażające uczucie, gdy obca osoba jest zbyt blisko ciebie.
- Nie mów do mnie księżniczka.
Wzrok miałam zwieszony w podłodze, a mój głos był cichy, lekko się łamiący. A to tylko dlatego, że dalej nie byłam pewna, czy chłopak mi coś zrobi. Tym bardziej, że przyszliśmy do miejsca, w którym nikogo nie ma. Nie wiem czego on ode mnie chce, ale ja już mam ochotę wracać na korytarz pełny ludzi, niż być tu sam na sam z nim.
- A może Erin? – zaproponował.
Jego głos się nie zmieniał. Dalej był słodki i szarmancki, jakby bawił się w jakiegoś dżentelmena. To mnie jeszcze bardziej przerażało, gdy wypowiedział moje imię, chociaż ja mu nic o tym nie wspominałam.
- Skąd wiesz… - lekko podniosłam zdenerwowana wzrok do góry, jednak zwiesiłam go na ścianie. Nie miałam odwagi podnieść go wyżej i spojrzeć w jego oczy.
Cicho się zaśmiał, jakby się w coś bawił i zabawa szła po jego myśli. Podszedł jeszcze parę kroków do mnie, na co ja się zaczęłam odsuwać. Odpowiedział, że usłyszał je kiedyś i zapadło w jego pamięci. Gdy za moimi plecami poczułam ścianę i już nie mogłam się odsunąć, podniosłam wzrok na chłopaka, który znowu był tylko parę centymetrów ode mnie. Był o wiele wyższy, tak więc musiałam zadzierać głowę do góry, aby spojrzeć na jego twarz. Jednak nie patrzyłam na niego długo, zaledwie parę sekund. Gdy zobaczyłam tą pewną siebie twarz, pożądanie w oczach, jak i ten diabelski uśmiech, przeraziłam się.
- Ja nazywam się Christian.
Przedstawił się, a ja znowu zwiesiłam wzrok w podłodze. Zamknęłam mocno oczy. Znowu miałam przed sobą te cholerne obrazy, które już nigdy nie opuszczą mej pamięci, zostaną tam do końca życia i będą mnie ciągle nawiedzać w najgorszych momentach. A jednym z najgorszych chwil to była ta, gdy owy Christian był bardzo mnie blisko. Czułam wręcz na sobie jego zimny oddech. Znowu stałam się cała czerwona, czułam to.
Byłam w pewnym stopniu ciekawa, co musiał zrobić z Carterem. Zapewne mu pogratulował pomysłu i zaproponował swoją pomoc. Pewnie dlatego teraz jest tak blisko mnie i próbuje ze mną rozmawiać. Ja za to zaczynam się karcić w myślach, że nie potrafię byś silniejsza i go uderzyć. Uderzyć wszystkich ludzi wokół siebie, abym w końcu miała spokój.
Ale jestem na to za słaba.
- Odsuń się – podniosłam ręce i położyłam na jego torsie, aby go odepchnąć. Nie wiele to dało, jedynie lekko drgnął. Znowu usłyszałam jego cichy śmiech, a na twarzy miał uśmiech. JA za to się coraz bardziej denerwowałam i chciałam jak najszybciej stąd zniknąć. Ale na razie to jestem przygnieciona do ściany, przez jakiegoś chłopaka, który strasznie przypominał Ich.
- Proszę… - zamknęłam oczy i jeszcze raz spróbowałam go ode pchać.

<Christian?>

Od Madeleine CD Beck'a

Patrzyłam się na nich obojętnym wzrokiem. Po chwili przerzuciłam spojrzenie na nóż leżący pod moimi nogami. Powoli schyliłam się po niego. Ostrożnie wzięłam go w rękę. Podniosłam się do pionu i zaczęłam uważnie studiować jego strukturę. Nagle podjęłam decyzję. Nikt nie zwracał aktualnie na mnie uwagi. Ustawiłam się i rzuciłam nożem. Było to bardzo precyzyjne. Ostrze przeleciało dosłownie kilka milimetrów od głowy tamtego chłopaka i wbiło się w ścianę. Wszyscy momentalnie zwrócili wzrok w moją stronę. Ja jedynie zaśmiałam się szyderczo. Szczególnie widząc zdezorientowaną minę tamtego intruza. Powolnym krokiem podeszłam do John'a. Czułam na sobie spojrzenia całej zebranej grupki. Przydepnęłam dłoń mojego "chłopaka". Ten zawył z bólu.
- Zrywam z tobą. Jesteś żałosny. W sumie to dobrze. I tak miałam zamiar to zrobić - warknęłam i splunęłam na chłopaka, wypuszczając jego rękę, którą od razu przycisnął do swego ciała. - I zapamiętaj to sobie. Do jutra chcę widzieć mój alkohol i papierosy. Jak nie do gorzko tego pożałujesz - dodałam, uśmiechając się złośliwie.
John jedynie gorączkowo pokiwał głową, co oznaczało, że na pewno nie zapomni. Odwróciłam się do reszty jego bandy. Patrzyli na mnie niepewnie.
- A wy co się tak lampicie?! Zbierajcie tego idiotę z ziemi i wypie*dalać! - niemalże krzyknęłam.
Podeszłam do drzwi i mocnym szarpnięciem otworzyłam je na oścież. Ci momentalnie zebrali z ziemi swego kumpla i jak najszybciej potrafili wyszli z pomieszczenia. Jednak tamten chłopak nadal stał w środku, a z jego ran powoli sączyło się coraz więcej krwi.
- A ty na co czekać?! Powiedziałam wypad! To ciebie też się dotyczyło. Nie mam najmniejszego zamiaru tłumaczyć się potem woźnemu czemu znajduje się tu mnóstwo krwi. I tak już ma co chwilę do nas wąty - warknęłam.
Intruz jedynie na mnie spojrzał, ale nadal się nie ruszył.
- Ja pierdzielę... - mruknęłam pod nosem.
Szybkim krokiem podeszłam do chłopaka. Chwyciłam mocno jego ramię i z całej siły wypchnęłam go z sali.
- Chyba wiesz gdzie jest skrzydło szpitalne... No chyba, że trzeba cię za rączkę poprowadzić! - krzyknęłam i mocno trzasnęłam mu drzwiami przed nosem.
Wzięłam głęboki wdech i powoli wypuściłam powietrze. Powtórzyłam tą czynność jeszcze kilka razy. Po kilku długich minutach byłam już w miarę spokojna. Spojrzałam na chłopaków z zespołu. Nadal nie spuszczali ze mnie wzroku.
- Dobra. To chyba tyle by było z naszej próby. Ogarnijmy sprzęt i idźmy już - westchnęłam i od razu chwyciłam moją gitarę w rękę.
Schowałam ją do futerału. Zapiski nowej piosenki schowałam do teczki, w której trzymałam wszystkie dotychczas napisane piosenki. Po kilkunastu minutach sala wyglądała nawet w miarę okej. Spojrzałam na nóż, który nadal był wbity w ścianę. Podeszłam do niego. Jednym, sprawnym ruchem wyciągnęłam go. Przejechałam po nim palcem wskazującym. Po chwili schowałam go do torby, którą miałam ze sobą. Jeszcze może mi się przydać. W końcu powolnym krokiem wyszłam z sali. Za mną zrobili to także chłopaki z zespołu. Zamknęłam drzwi na klucz i schowałam go. Ruszyłam przed siebie z dumnie podniesioną głową, a każdej osobie jaką napotkałam na drodze wysyłałam zimne spojrzenia...

<Beck?>

Od Erin CD Xavier'a

Cztery dni? Nie mogłam zbytnio w to uwierzyć, ale po co chłopak miał mnie okłamywać? Zapewne musiałam mocno uderzyć się w głowę.
Szedł w kierunku drzwi. Patrzyłam jak wychodzi i je zamyka za sobą. Położyłam się na łóżku i patrzyłam się w sufit. Próbowałam wyobrazić sobie całe zajście tamtego dnia, gdy to pani Hooch postanowiła sprawdzić nasze umiejętności i zorganizowała wyścig. Dopiero gdy zamknęłam oczy, mogłam sobie przypomnieć jak to wylądowałam na murze, uderzając głową o kamienie.Do tego w głowie pojawiło mi się echo tego parszywego śmiechu. Należał on do rudej małpy, Elain'y Crootch. Nienawidziła mnie równie dobrze jak reszta dziewczyn i oczywiście nie mogła się powstrzymać, przed spowodowaniem mojej czterodniowej śpiączki. Wrdna su*a.
Leżałam na łóżku z zamkniętymi oczami, jednak nie mogłam zasnąć. Nie zmieniałam pozycji, aż do przyjścia pielęgniarki. Nazywała się ona Poppy. Było to dla mnie zabawne imię.Nazwisko zaś brzmiało Pomfrey. Muszę przyznać, że te człony pasowały do siebie idealnie i wspaniale oddawały charakter tej kobiety - miła, pomocna, współczująca, szczera. W tej chwili tylko te cztery cechy potrafiłam sobie wymienić w głowie, gdy ją zobaczyłam. Podała mi tacę ze śniadaniem, a gdy napełniłam swój brzuch, kobieta wytłumaczyła mi parę spraw. Otóż w rzeczywistości leżałam cztery dni, doznałam lekkiego wstrząsu, ale na niczym złym się nie zakończyło. Jedynie będę musiała smarować głowę i ją bandażować, aby guzy, siniaki, jak sam ból, jak najszybciej mi minął. Od pani Hooch dostałam pozwolenie na nie branie udziału w kilku lekcjach, aż do całkowitego wyzdrowienia. Miotła oczywiście się połamała, uderzając o jakieś kamienie, a następnie wpadając do jeziora. Zaraz po tych informacjach, jak i ogólnym zbadaniu, mogłam wyjść z pomieszczenia. Było wtedy już południe, dwie godziny przed obiadem.
Te dwie godziny spędziłam w swoim pokoju, gdy reszta kończyła lekcję. Po drodze spotkałam paru uczniów, którzy patrzyli na mnie dziwnie, albo jak na głupią, albo jakbym była jakimś potworem. Ravenclaw, czwarty rok, oczywiście śmiał się na mój widok. Grupa dziewczyn stojąca pod drzewem, jak i kilku chłopaków opierających się o ścianę. Ominęłam ich wszystkich w ciszy, bez większych słów, chociaż korciło mnie, aby rzucić na nich jakieś zaklęcie, z którego by się zwijali z bólu. Ale nie mogłam, to było zakazane.
Wzięłam prysznic i się przebrałam. Ułożyłam się wygodnie na łóżku, a gdy poczułam ten miękki materiał i delikatną tkaninę, poczułam zmęczenie. Nastawiła budzik, który miał mnie obudzić na obiad. Położyłam go pod poduszkę, po czym głowę opadłam na niej, przykryłam tylko nogi kołdrą i zamknęłam oczy. Zasnęłam praktycznie od razu, po paru sekundach.
Śniła mi się powtórka tego dnia, w którym wylądowałam na moście i straciłam przytomność. Jednak tym razem bardzo dokładnie widziałam ten jej małpi ryj, z rudymi kłakami. W głowie słyszałam jej śmiech i znowu poczułam ten intensywny ból głowy, jakby czarny koń przebiegł przez korytarze mojego umysłu, stukając kopytami o metalową podłogę. Obudziłam się odczuwając ogromny ból, a budzik, który włączył się po dwóch sekundach, tylko go nasilił. Wyłączyłam szybko tą okropną melodię, po czym postawiłam nogi na ziemi i załapałam się za głowę. Zacisnęłam zęby i oczy, by po kilku minutach wstać i wziąć tabletkę na głowę. Samo wstanie i uspokojenie się po śnie sprawiło, że ból nieco zmalał. Tak czy siak nie zważając na niego, musiałam się pojawić na obiedzie. Inaczej bym się zagłodziła na śmierć, a nie mam zamiaru sprawiać tym nikomu radości. Nikomu. A tym bardziej mojej klasie.
Ubrałam buty i się uczesałam. Obmyłam twarz zimną wodą, po czym zaczęłam schodzić do sali obiadowej. Gdy tylko wyszłam z pokoju, poczułam ten wspaniały zapach przyrządzonych dań. Pieczone ziemniaki, smażone mięso... praktycznie na stołach było wszystko co było możliwe. I dobrze. Gdy tylko weszłam przez ogromne wrota, nikt nie zwrócił na mnie uwagi, nie licząc tylko tych pojedynczych wzroków. Rozejrzałam się w poszukiwaniu miejsca dla siebie. Niestety wszystko było zajęte, nawet w miejscach, gdzie gdyby się osoba podsunęła starczyłoby miejsca jeszcze dla dwóch. Wzrokiem udało mi się odnaleźć jedną szparę, przy tym chłopaku, który przyszedł do szpitala dziś rano. Podeszłam do niego, z wielką nadzieją.
- Mogę tu usiąść?

<Xavier?>

Od Aris CD Pasco

Dziewczyna chwilę nasłuchiwała czy woźny już się oddalił, po czym odsunęła się od chłopaka i obdarzyła go chłodnym spojrzeniem, po czym wzruszyła ramionami. Nie miała najmniejszego zamiaru dopytywać nieznajomego co tu robił, a już tym bardziej nie była skłonna mu się spowiadać. Po prostu odwróciła się od niego i odeszła.
Postanowiła posnuć się jeszcze po opustoszałych korytarzach. Nie wiedziała dokąd poniosą ją nogi, ale poddała się temu i nie kontrolowała gdzie idzie.
- Aris! - donośny głos odbił się echem od ścian korytarza.
Blondynka odwróciła się tylko i zobaczyła opiekuna swojego domu, Neville'a Longbottom'a, nauczyciela zielarstwa. Mężczyzna był ubrany jak do podróży, a włosy miał potargane.
- To już trzeci raz w tym tygodniu, do dyrektora - powiedział słabym głosem.
Blondynka w tym momencie mogła mu jeszcze uciec, ale nie zrobiła tego, po prostu poddając się karze. Poszła za nauczycielem, którego po chwili wyprzedziła, energia rozpierała ją od środka, a drogę do dyrektora dobrze znała. Była tam zbyt wiele razy, by nie nauczyć się jej na pamięć. Po kilku minutach marszu stali już pod drzwiami gabinetu. Profesor Longbottom zakołatał w drzwi.
- Proszę - z pomieszczenia wydobył się głos.
Weszli do środka. Aris od razu zaczęła rozglądać się po pomieszczeniu. Od początku gabinet ją fascynował, odkąd pierwszy raz tu trafiła. Wszędzie coś stukało i pukało, z szafek wydobywały się obłoczki kolorowego dymu. Dziewczynę zawsze intrygowały te dziwne przyrządy. Intrygowała ją również postać dyrektora.
Dlaczego nigdy nie śpisz? - pytała się w myślach, za każdym razem.
- Och, to ponownie ty, Aris -stwierdził przyjacielsko dyrektor, tak jakby dziewczyna przybywała do niego co jakiś czas na herbatkę. - Usiądziesz? - wskazał jej krzesło.
I tak by nie usiadła i dyrektor dobrze o tym wiedział. Jednak zanim ktokolwiek zdążył zrobić cokolwiek, drzwi ponownie się otworzyły i wpadł Filch w towarzystwie jakiegoś chłopaka.

Pasco?

Od Christiana CD Erin

Spojrzałem jej w oczy, była cała zaczerwieniona co wywołało na mojej twarzy uśmiech. Podszedłem do niej i zdjąłem jej bieliznę z głowy, otuliłem ją bardziej szlafrokiem i podniosłem jej czarny koronkowy stanik trzymając za jedno ramiączko.
- Trafiłaś w mój gust księżniczko – szepnąłem, a jej rumieńce przeniosły się także na szyje i dalej co wywołało u mnie jęk na skojarzenia. Ciekawe co tam chowa za tym cieniutkim materiałem.
- Wiesz kto mógł by to zrobić? – zapytałem, a ona przez chwilę zamyśliła się, a jej rumieńce zaczynały powoli schodzić.
- Możliwe, że przyjaciele Cartera – powiedziała nieśmiało,  a ja uśmiechnąłem się lekko i złapałem jej podbródek w palce.
- Dziękuje za podpowiedź… pozbieraj swoje ubrania, a ja coś załatwię – rzekłem i pocałowałem jej policzek na co znów się zarumieniła i zadrżała pod wpływem dotyku. Albo tak na nią wpływam albo nie lubi dotyku tak jak moja Katfrin. Szybko ruszyłem w kierunku pokoi Hufflepuffu by porozmawiać z Carterem. Znałem hasła do każdego z domów przed długie lata siedzenia i nudzenia się w tej szkolę.  Wszedłem do jego pokoju i jednym zwinnym ruchem obudziłem go. Usiadłem na jego łóżku które akurat teraz było wolne, chłopak leżał na podłodze i przeklinał.
- Kim u*wa jesteś? – zapytał, a ja przyjrzałem się mu z góry.
- Zacznijmy od tego iż to nie jest twoje największe zmartwienie, czemu dręczycie młodsze? I czemu je dotykasz skoro nie chcę? – zapytałem, a on podniósł się i spojrzał na mnie.
- Wszystkie chcą bym je dotykał… chyba, że chodzi ci o tą Erin…- powiedział, skinąłem głową mając nadzieje, że to ta dziewczyna.
- Masz jej nie dotykać i jeśli zobaczę, że coś jej zrobiłeś to pożałujesz całego życia – powiedziałem i wstałem z jego łóżka.
- Wiem kim jesteś ale to nie oznacz, że będę się ciebie słuchał – rzekł i także wstał jednak z podłogi. Położyłem dłoń na jego ramieniu i klepnąłem go kilka razy, potem przeniosłem dłoń na jego szyje i docisnąłem go do ściany.
- Drogi przyjacielu będziesz robił co ci każe – uśmiechnęłam się i jeszcze chwilę go poddusiłem następnie puściłem, a ten opadł na podłogę z jękiem.
- Dobrze… - wydusił z siebie, a ja uśmiechnąłem się i ruszyłem w stronę drzwi by wyjść.

~*~*~*~*~*~*~

Słońce świeciło na moje oczy więc musiałem wstać gdyż nie mogłem wytrzymać. Jęknęłam cicho patrząc na swoje łóżko, chciałem sobie jeszcze pospać ale nie mogę znów zawalić roku szkolnego. Poszedłem do łazienki i szybko wziąłem prysznic, następnie wytarłem się i ubrałem. Umyłem zęby i ułożyłem włosy w artystyczny nie ład. Uśmiechnąłem się i wyszedłem z pokoju, na korytarzu minąłem Cartera który już czaił się na Erin, spiorunowałem go wzrokiem, a ten szybko odszedł. Podszedłem do dziewczyny od tyłu i zasłoniłem jej oczy dłońmi, jej ciało było przy moim co mnie ucieszyło.
- Dzień dobry księżniczko. Jak się spało? – zapytałem i odsłoniłem jej oczy. Kilka osób spojrzało na nas, kolejny cel Christiana – pewnie to chodziło im po głowie. I dobrze myśleli mimo wszystko dziewczyna mnie fascynowała.
- Ja… - próbowała coś powiedzieć, a ja dalej jej nie puszczałem, Erin patrzyła nieśmiało na osoby które mówiły coś jednak ich wzrok był skupiony na nas. Uśmiechnąłem się i złapałem ją za dłoń ciągnąc w miejsce gdzie nikt raczej nie powinien przebywać.
- Więc księżniczko jak się spało? Pozbierałaś wszystkie rzeczy? Musiałem coś załatwić w związku z Carterem więc nie mogłem ci pomóc ale wiem, że ta sytuacja się już nie powtórzy. Nic nie będą robić mojej księżniczce – powiedziałem z uśmiechem, a ta stała niepewnie w drzwiach jakby była tu tylko by wysłuchać co mam do powiedzenia.

Erin?

Od Katfrin CD Beck'a

Zatrzymałam się by wziąć oddech, którego mi zabrakło. Przećwiczyłam już dziś wszystko i mogłam iść spokojnie do swojego pokoju jednak nie zrobiłam tego. Darkling był obok mnie i wypatrywał wszystkiego jakby ktoś jeszcze tutaj był. Nie zdziwiłoby mnie to, spokojnym krokiem ruszyłam w kierunku zamku. Po przez wczorajsze rany, które zrobiłam postanowiłam i dziś nie iść na lekcje. Miałam niezmierną ochotę odebrać komuś życie. Zmusiłam się do uspokojenia nerwów i postanowiłam iść tylko na chwilę do pokoju z którego zabrałam bat. Schowałam go pod bluzką i najzwyczajniej w świecie znów weszłam w ciemny już las. Uwielbiałam go tą porą, nikt tutaj nie wchodził, zbyt dużo osób bało się, że zostaną przyłapania czy może zgubienia w lesie, a może samego lasu? Nie wiem… ja mogłam wejść do tego lasu w każdą porę i czułam się jak w nim jak w domu… zresztą można nazwać go moim domem, przybywam w nim częściej niż w zamku . Noc była jeszcze młoda, a ja już miałam na oku swoją małą zdobyć którą miałam upolować z Darklingiem. Oczywiście to on wszystko zje gdyż ja nie chciałam myśleć nawet, że mogę zjeść mięso. Jeleń w zakazanym lesie wzbudził zdziwienie ale i instynkt Darklinga który już czaił się na zwierzę. Wyjęłam ostrożnie bat ale nim to zrobiłam usłyszałam za sobą kroki. Odwróciłam się i szybko powaliłam chłopaka na ziemię batem owiniętym wokół jego nóg. Jeleń uciekł a ja przeklinałam mężczyznę którym okazał się Beck.

- Nie polecam się do mnie skradać – powiedziałam i pociągnęłam za bat przez co chłopa obrócił się kilka razy, przejechałam dłonią po skórze bata zrobionej przez ojca, skóra była ludzka, a to ją dostarczyłam . Uśmiechnęłam się lekko na wspomnienie miny ojca pytającego się skąd to mam.

- Zapamiętam – odpowiedział, a ja otrząsnęłam się ze wspomnienia. Chłopak wstał, a ja spostrzegłam zakrwawiony bandaż na jego nadgarstku.

- "Ojej... nie radze sobie z problemami, potnę się przecież to takie fajne" – cytowałam jego wczorajsze słowa, a on spojrzał na swoje nogi.

- Myślisz, że chciałem? – zapytał jednak po chwili i ze złością spojrzał w moje oczy. Zaprzeczyłam ruchem głowy, myślał, że się go bałam? Czy może był zły na siebie? Nawet gdyby to ja trzymałam bat, to za mną stal Darkling, to ja uczyłam się boksu i to ja miałam przewagę.

- Nie, uważam, że nie powinieneś już się ciąć, to uzależnienie a ty boisz się opinii innych – powiedziałam i odwróciłam się do niego chcąc odejść, ten jednak złapał mnie za nadgarstek i odwrócił do siebie chcąc zadać pytanie. Jednak ja odezwałam się pierwsza:

- Nie dotykaj mnie – powiedziałam wrogo patrząc mu w oczy i męcząc się z żądzą wykręcenia mu ręki, chęci dania mu poczuć, że życie to nie bajka, że powinien swoje pielęgnować a nie zaśmiecać. Puścił moją dłoń, a ja się rozluźniłam.

- Mówisz, że ja się boje opinii, może to i prawda ale czemu tu się jej nie boisz? – zapytał, a ja westchnęłam i spojrzałam na Darklinga który podszedł do nas i patrzył na Becka z wrogim nastawieniem. Pogłaskałam go i znów skierowałam wzrok na chłopaka.

- Nie miałeś takiego życia jak ja. Nie jesteś taki jak ja, ja po prostu nie przejmuje się opinią innych, mam to w dupie – wzruszyłam ramionami – ty byś tak nie umiał.

- Czemu? – zapytał, a ja prychnęłam.

- Nie boisz się tylko opinni onnych ale i samotnośc, chcesz mieć wokół jak najwięcej ludzi, jest typem dupa który ru*ha każdą, lamie serduszka i jest z siebie dumny. Niedostępny jakby miał jakieś tajemnice życiowe, a wiesz co jest najlepsze? Chcesz by nikt o tobie nic nie wiedział, jednak sam sprawiasz iż osoby cię odkrywają, wystarczy popatrzeć z boku i zobaczyć jaki jesteś. Uwielbiający towarzystwo, mogący oddać życie za przyjaciół… za przyjaciół przed którymi boi się powiedzieć, że się tnie, że tego spróbował. Wiesz co jest najlepsze… mimo wszystko osoby które się tną są silne, mają na to siłę, mają siłę unieść  cholerną żyletkę i zrobić nacięcie sprawiające ból. Ty to zrobiłeś, a boisz się opinii P R Z Y J A C I Ó Ł, za których możesz oddać życie. To śmieszne… - rzekłam, a słowo przyjaciół przeliterowałam z naciskiem na litery. Odwróciłam się i rozwinęłam bat który nieświadomie w czasie tej jakże pięknej przemowy zwinęłam. Czujecie ten sarkazm? Pięknej… nic nie jest piękne, życie jest do dupy.

- Takich przyjaciół nie chce mieć nikt prócz ciebie, za bardzo się boisz – powiedziałam jeszcze nim zniknęłam za zasłoną krzaków i drzew.

Beck? Wybacz, że tak długo ale moja wena jest do dupy :c