Koniec Selekcji

Jak już pewnie wiecie selekcja zakończyła się. Ten fakt równa się z tym, że niektórzy członkowie bloga zostają wyrzuceni. Nie przeciągając. Są to:

Beck Gilles, Aris Úlfurdóttir, Aiden Solberg, Karina Stevans oraz żegnamy się z Katfrin Salvadore (właściciela postanowiła usunąć postać).

Ich formularze przez najbliższy miesiąc będę miał zapisane jakby postanowili wrócić.

~Tiago

Od Erin CD Xavier'a

Ulżyło mi, gdy nikt się nie domyślił, że to ja. W końcu jak taka cicha i bezbronna myszka mogłaby przeprowadzić zamach na jakiegokolwiek ucznia? To nie do pomyślenia! Ale jednak cieszyłam się, że swobodnie mogłam się wbić w tłum bez żadnych oskarżeń. Chociaż dziwiłam się, że chłopak, który obok mnie siedział nic nie zauważył. A może nic nie widział? No nie wiem... A może chciał to zostawił tylko dla siebie, żeby mieć potem na mnie haczyk? I na tą myśl zaczynałam się stresować, że to jednak nie jest najlepszy pomysł. Niestety, ale jednak na szczęście już tego nie zmienię.
Wyszłam z sali jak wszyscy inni i skierowałam się w miejsce, gdzie bym mogła zostać sama. Ale najpierw zaszłam do Hagrida, któremu pomogłam z pegazem. Dwie godziny temu znalazł w lesie opuszczonego latającego konia, który złamał skrzydło. Gdy do niego przyszłam, posiedziałam i odruchowo opowiedziałam o tym, co zrobiłam tej jędzy.
- Wiesz, że to było ryzykowne? - powiedział, na co odwróciłam głowę. - Ale jej się należało - zaśmiał się. - Często tutaj przychodziła i coś mi podkradała wredna małpa - dodał, na co i ja się delikatnie uśmiechnęłam. Po chwili usłyszeliśmy pukanie do drzwi. Zerwałam się na równe nogi i podeszłam do okna.Ukradkiem zajrzałam na zewnątrz i zauważyłam, że to był ten chłopak... Xavier. Uspokoiłam się wiedząc, że nie musiała się chować. Ale czego on mógł chcieć?

<Xavier?>

Od Xavier'a Do Erin

Dziewczyna zapiszczała. Na jej twarzy pojawił się grymas obrzydzenia. Powoli zaczęła ścierać z siebie zieloną maź. Wszyscy się śmiali. Nagle wszystko ucichło. Na salę obiadową wkroczyła pani Snowstorm.
- Co tu się dzieje?! - wrzasnęła.
Wszyscy siedzieli cicho. Ja też. Choć dobrze wiedziałem kto to zrobił. Nie chciałem wydać Erin, bo miała już dość kłopotów na głowie. Gdyby się mnie zapytała dlaczego, w życiu bym się jej nie przyznał. Odpowiedział bym  najwyżej, że nie chciałem by nasz dom miał kłopoty. Pani Esther jeszcze chwilę wodziła po nas wzrokiem.
- Jeszcze się dowiem czyja to sprawka! - pogroziła.
Wyszła z sali. Większość osób wychodziła z sali więc ja też postanowiłem to zrobić.

<Erin?>

Od Erin CD Xavier'a

Usiadłam przy chłopaku nabierając sobie do talerza ziemniaków i kawałek kurczaka. Byłam okropnie głodna, w końcu nic nie jadłam przez cztery dni.
- I jak się czujesz? - zapytał kierując na mnie wzrok. Czyżby serio się martwił, czy nie miał co robić? Zapewne to drugie, ale kultura wymaga odpowiedzi. Tym bardziej, że odwiedził mnie jak leżałam w łóżku szpitalnym, także może się teraz odwdzięczę?
- Dobrze - skłamałam.
Czułam skręt żołądka z głodu i ból głowy w miejscu, w którym się uderzyłam. Do tego czułam, jakbym zaraz miała zwymiotować, ale to nie było możliwe, bo nie miałam czym. Gdy wsadziłam widelec w ziemniaki usłyszałam ten śmiech. To ta s*ka. Podniosłam wzrok na dziewczynę, która śmiała się na całe gardło, siedząc w Slytherinie. Jej przyjaciółeczki siedziały obok i także się śmiały, co jakiś czas kierując na mnie wzrok. Zacisnęłam rękę w pięść, po czym drugą wsadziłam pod stół. Niepostrzeżenie wyjęłam różdżkę i wypowiedziałam pod nosem zaklęcie. Schowałam ją i wróciłam do swojego obiadu, gdy nagle wszyscy usłyszeli jakby wybuch, a zielona, kleista substancja znajdowała się na głowie tej małpy. Wszyscy wybuchli śmiechem. Użyłam zaklęcia, które sprawia, że gdy pijesz coś, z kubka nagle wybucha to zielone coś, co ląduje na twojej głowie. To nie jest groźne czy niebezpieczne. Głównie istnieje ono dla dobrych żartów, który teraz mi się udał jako zemsta. Wszyscy się śmiali, a ja się uśmiechałam z zadowolenia, że udało mi się.

<Xavier?>

Od Pasco Do Kogoś

Otworzyłem z niechęcią oczy. Kolejny nudny dzień właśnie się zaczynał. Nie miałem ochoty na lekcje. Zszedłem do jadali i pospiesznie zjadłem śniadanie. Gdy zadzwonił dzwonek na lekcje, udałem, że spóźniony idę do klasy, ale gdy nikt nie patrzył wymknąłem się ze szkoły. Udałem się do lasu. Gdy w zasięgu mojego wzroku pojawiła się chatka Rubeusa Hagrisa pojawił się problem. Jej właściciel właśnie sprzątał przed budynkiem. Cicho przemknąłem obok, modląc się by Hagrid mnie nie zauważył. Udało mi się to bez problemu. Poszedłem nad jezioro. Przez chwilę przyglądałem się tafli. Gdy otrząsnąłem się z zadumy postanowiłem popływać. Zdjąłem bluzkę i spodnie. Gdy miałem na sobie już tylko bokserki wskoczyłem do do jeziora. Lodowata woda otrzeźwiła mnie do końca. Zacząłem pływać, aby się ocieplić. Po pół godzinie pływanie znudziło mi się. Wyszedłem z wody. Puściłem trochę kaczek. Kiedy wyschłem skończyłem to robić. Ubrałem się i udałem do szkoły. Kiedy wkroczyłem na jej teren przez przypadek wpadłem na jakiegoś ucznia. Usłyszałem jak coś do mnie mówi.

<Ktoś?>

Od Xavier'a CD Erin

Udałem się na lekcje. Były nudne, jak zwykle. Dłużyły się niemiłosiernie. Gdy wreszcie skończyła się ostatnia lekcja, historia magii, wszyscy wybiegli z klasy i udali się do swoich pokojów. Szybko przebrałem się i pobiegłem na obiad. Stoły uginały się od pyszności. Zostało tylko kilka wolnych miejsc. Pospiesznie zająłem jedno z nich. Nałożyłem sobie pieczone ziemniaki i boczek. Pychota. Już miałem zabrać się za jedzenie gdy usłyszałem pytanie:
- Mogę tu usiąść?
Odwróciłem się. Zobaczyłem Erin. Uśmiechnąłem się serdecznie i powiedziałem.
- Tak, siadaj.
Dziewczyna uśmiechnęła się do mnie z wdzięcznością. Nałożyła sobie obiad i zaczęła jeść. Ja z resztą zrobiłem to samo. Zjadłem wszystko w mgnieniu oka.
- I jak się czujesz? - zapytałem kierując wzrok na Erin.

<Erin?>

Od Debbry CD Gabriel'a

Obudziłam się wcześnie. Dokładniej obudził mnie Fire, wbijając pazury w moją stopę.
- Auć! - syknęłam. - Już wstaję.
Przebrałam się szybko w mundurek i wyszłam na boisko od Quidditch'a. Usiadłam na murawie i puściłam Fire'a. Przez jakieś czas przyglądałam się lotowi mojej sowy. Przerwała to wrzawa. Spojrzałam się w stronę, z której dochodziła. Zauważyłam zbliżających się w moją stronę graczy Quidditch'a. Szybko poszłam na samą górę trybun i przycupnęłam w rogu mając nadzieję, że nikt mnie nie zauważy, a przynajmniej nie będzie zwracał na mnie uwagi. Zagwizdałam. Fire błyskawicznie znalazł się na moim ramieniu. Grali dosyć dobrze. Trening szybko się skończył. Nie mając nic do roboty postanowiłam opuścić boisko. Nagle wpadłam na jakiegoś chłopaka.
- Hej! Uważaj jak chodzisz - powiedziałam z delikatnym oburzeniem.
- Wybacz - odparł i pomógł mi wstać.
- Jestem Debbra - podałam mu rękę.

<Gabriel?>